Το πρώτο (απο τρία) μέρη μιας ερωτικής ιστορίας.
Γραμμένο απο ένα εξαιρετικό, ερωτικό ποιητή της Κύπρου. Τον Πέτρο Κ. Πεσκέσιη (1900 – 1968)
Φίλοι τζιαι φιλενάδες μου
κρωστείτε ((ακρωαστείτε, ακούστε)) τους σεβτάες μου,
πέρκι ((μήπως)) με λυπηθείτε.
Για τούντα πάθη που με τρών,
πέτε μου που έσιη γιατρόν
να γίανω, να χαρείτε.
Χαμηλά φώτα. Αυτοσχέδια πίστα, με το τραπεζάκι της σαλοτραπεζαρίας στην γωνία του δωματίου, να μην εμποδίζει.
Καρέκλες γύρω. Κορίτσια με πρασινο-κόκκινες καρό φούστες, ζιβάγκο μπλούζες και κοντό, καρέ μαλλί.
Αγόρια, με πλατία τζίν, πουκάμισα χωρίς κολάρο και παράξενες φράντζες. Dr Martins και L.A. Gear. Στο τραπέζι το μπόλ με τα τσίπς, δίπλα απο την κρέμα με τα σαβουαγίαρ και το τζέλλυ Μον-Αμί.
Μια μαγευτικά κίτς εποχή.
Οι πρώτοι μας έρωτες..
Η ηχογραφημένη απο το ράδιο, κασέτα με τον Dr Alban και τους 2 Unlimited, μπαίνει στην αυτοσχέδια θήκη της.
Λίγο πρίν τις 12. Κάποιος πατά το Play.
Η ευκαιρία που περίμενα όλη την εβδομάδα στο σχολείο.
Με τα πόδια κομμένα, το στομάχι μου άνω-κάτω και την καρδία μου να χτυπάει σαν τύμπανο, πλησίασα με δήθεν τσαμπουκά.
Τα χέρια στις τσέπες. “Έλενα..θέλεις να χορέψουμε;”
Όλο το βράδυ χαμογελούσα στο μαξιλάρι μου.
Στο φόντο έπαιζε…
Εψές εθώρουν τηλεόραση στον αρφό μου.
Εκάθουμουν χαμέ με την Γεωργία, την 17 μηνών αδερφότεχνη μου και βαφτιστική μου 🙂 τζιαι εθωρούσαμε μαζί τα νέα που το ΡΙΚ.
Σε κάποια φάση εφκήκεν ο Υπουργός Οικονομικών (εμένα θυμίζει μου παραπάνω κακό σε έργο με τον Τσίακ Νόρρις ή τον Τσιάρλς Μπρόνσον παρά Υπουργό) τζιαι ανάλυεν μας το βιοτικό επίπεδο της Κύπρου. Βασικά επροσπάθαν να μας πείσει ότι ούλλα εν μια χαρά. Ότι εν άδικα που σαλαπατούμε ότι ακριβήναν τα πράματα τζιαι ότι εν ιδέα μας ότι όσον πάμε εν μας κανούν οι μισθοί μας να φκάλουμε τον μήνα.
Συγκεκριμένα έμεινεν μου η κουβέντα που έκοψε σε κάποια φάση τζιαι λαλεί ότι, στην Κύπρο όλοι περνούμε το ίδιο καλά άλλωστε το λένε και οι αριθμοί. Δηλαδή Κύριε Υπουργέ εν ιδέα μου ότι “κάποιοι” ξοδεύκουν πάνω σε ρολόγια τζιαι πάνω σε πούρα, κάθε μήνα, όσα πίαννω εγώ σε 6 μήνες. Επίσης εν παραίσθηση ότι το κουλλουρούι που εμάσαν το μωρό δίπλα μου εστοίχισε μου σχεδόν μία λίρα τζιαι το περιοδικό που εδίαβαζεν ο αρφός μου (Wired ρισπέκτ) έγραφεν πάνω πέντε λίρες (ή εννία ευρά).
Εν ούλλα ψευδαισθήσεις, μεν ακούετε κανένα. Εν ούλλα καλά, εν ούλλα ΟΚ, ούλλη η Κύπρος εν βουττημένη μες τα χρέη (έτσι είπαν κάποιοι παρέες κάποτε). Συγγνώμη Κύριε Υπουργέ..
Η Γεωργία, άπλωσεν το σίερι της τζιαι έδειξε την τηλεόραση με απορία, έκλωσε τα δαχτυλούθκια της τζιαι λαλεί μας “Τούτο;;” (νομίζω ότι εν έθελε άλλο κουλλούρι τζιαι κάποιου έθελε να το πασάρει)..εγώ επήρα το διαφορετικά.
“Τούτο πελλό,αγάπη μου..τούτο πελλό”
Το κείμενο αυτό το έγραψα επ’ ευκαιρία των γενεθλίων του μπλόγκ του Lexi Penitas. Το έχει δημοσιεύσει εδώ και μέρες και τον ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσε να εκφράσω τις απόψεις μου περι μπλόγκινγκ. Το αναδημοσιεύω παρακάτω για όσους δεν το διάβασαν και για σκοπούς αρχείου.
Αρέσκει μου να έχω μπλόγκ.
Βασικά, πάντα άρεσκε μου να γράφω διάφορα, είτε ποιήματα, είτε απλά κείμενα για κάτι. Τζιαι στα σχολεία, οι καθηγητές πάντα ελαλούσαν μου ότι γράφω καλά, ότι φκάλλω μια αντίδραση τζιαι μια ωμότητα στο τρόπο που περιγράφω τα πράματα, ότι γενικά προκαλώ συναισθήματα με το γράψιμο μου.
Ότι έγραφα, για χρόνια, εμίνησκε μες τα συρτάρκα του γραφείου μου ή ανάμεσα σε φυλλάδια τζιαι τα τετράδια του εκάστοτε σχολείου μου. Εθκίαβαζα τα μετά για να θωρώ τες αλλαγές στην σκέψη μου τζιαι στις απόψεις μου. Τα παραπάνω εχαθήκαν μες το χρόνο τζιαι μέσα σε μετακομίσεις.
Τούτο εσηνέβηκε εχτές σε γνωστή μπυραρία της Λευκωσίας, με καθιερωμένο φεστιβάλ μπύρας κάθε χρόνο.
Η Μαρία η σερβιτόρα, έδειξε που την αρχή της νύχτας τα δόντια της.
Όμορφη τζιαι απλή αλλα τζιαι με μια πολλά γλυτζία άγριαδα. Σε καμία περίπτωση δεν εχαρίστηκε στα πειράγματα τζιαι τα αστεία του αντρικού πλυθησμού γύρω της.
(more…)