Category: Ιστορίες

Ένας τύπος που ξέρω, εν αλκοολικός. Εν ήταν πάντα ο άνθρωπος έτσι, εκατάντησεν έτσι. Ο λόγος ένας, η μάλλον μία. Μια γενέκα.

Για χάριν της ιστορίας ας τον αποκαλέσουμε Βαρνάβα.

Ο Βαρνάβας, έννεν Κυπραίος. Εν που την Αρμενία, τζιαι ήρτε στην Κύπρο ακολουθώντας την πρώην γενέκα του. Αλόπως εμήνυσε του πως έσιει ψουμί στην Κύπρο τζιαι μπορεί να δουλέψει με παραπάνω λεφτά, τζιαι άμα τζιαι έφυεν τζίνη που την Αρμενία, ήρτεν πίσω της τζιαι τούτος. Πιστεύκω ότι οι λίρες ήταν το τελευταίο πράμα, μάλλον εν για τζίνη τζιαι για το μωρό του που εξενιτεύτηκε.

Εν καλό πλάσμα όμως τζιαι δουλευταράς, δηλαδή το ψωμί του έβκαλλε το με την αξία του. Απλά άρεσκει του να πίννει ένα ποτηρούι παραπάνω.

Τον τελευταίο τζιαιρό ήταν χασιμίος.

Επέρασα έξω που το δωμάτιο του πριν θκύο εφτομάες τζιαι εβρωμούσε λέσιη. Η πόρτα ήταν κράνοιχτη. Τζίνος κουβαρωμένος μες το κρεβάτι του, ντυμένος με κάτι ρούχα ξημαρισμένα τζιαι κατουρημένα. Το δωμάτιο του σταύλος, χαμέ ποτσίγαρα τζιαι μαυρίλες, ρούχα πεταμένα σε ούλλες τες γωνίες τζιαι διάφορα άδεια μπουκκάλια απο κρασί αραδιασμένα στο πάτωμα.

(more…)

Τζίνη την νύχτα, εν με εφορούσεν το σπίτι. Ήταν μια που τζίνες τις περιόδους της ζωής μου, που ούλλα μοίαζουν να εν λάθος. Όπου επήεννα ένιωθα αταίρκαστος, το πρωί εθώρουν την φάτσα μου στον καθρέφτη τζιαι εγύριζα που την άλλη, σάννα τζιαι αν δεν με λάμβανα υπόψη είσιεν να ομορφύνω ή τουλάχιστον είσιεν να νιώθω καλύτερα, εν έθελα να μιλώ με κανένα τζιαι κανένας εν έθελα να μου μιλά έστω τζιαι για μικροπράματα.

Στες σιειρόττερες στιγμές του ο άνθρωπος, κάμνει τες ποιό ασυνάρτητες τζιαι σπασμωδικές κινήσεις. Γυρεύκει κατανόηση, ποκούμπι σε λάθος ανθρώπους, σε λάθος τόπους. Ταυτόχρονα ανακαλύφκει τζιαι πράματα για τον εαυτό που απόφευγε να τα δεί παλία. Τζίνο τον τζιαιρό ανακάλυψα ότι είχα ανάγκη τον κόσμο. Γενικά είχα ανάγκη που την προστασία του πλήθους. Την ανωνυμία..

(more…)

Πριν δύο χρόνια περίπου, επήρε με ένας φίλος να φάμε γύρο σε ένα καινούργιο γυράδικο που είσιεν ανοίξει στην περιοχή δεξιά απο τον κυκλικό κόμβο του «Όχι» στην Λευκωσία. Είσιεν μου κάμει εντύπωση το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κατάστημα, εν είσιεν μενού στα Ελληνικά, ήταν είτε Συριακά, είτε κάτι μισοφαγωμένα Εγγλέζικα.

Ο γύρατζης επίσης, εν ήξερε τζιαι πολλά Ελληνικά οπόταν έπρεπε να του δείχνουμε με το σίερι στο περίπου τί εθέλαμε. Τέλος, οι περισσότεροι θαμώνες του καταστήματος, ήταν ξένοι, προφανώς Σύριοι οι οποίοι ερίχναν μας κλεφτές ματίες του ύφους «Καλά τούτοι ύνταλως εβρεθήκαν δαμέ;». Για πρώτη φορά, τότε, ένιωσα ότι είμαι ξένος κάπου, τζιαι το απίστευτο ήταν το ότι, τούτο εσυνέβαινε στην ίδια μου την χώρα.

(more…)

Ποια εν η αιτία σου μιτά ((μαζί μου)) μου, τζι εν πααίννεις,

Οξα ((ή)) ΄βραν σου καλλύττερον τζι εμέναν εν με παίρνεις.

Εν ήτουν με το κκέφιν της τζι εγίω κατάλαβα την

τζι αππήησα ((πήδηξα)) που τον βραμόν ((φράχτη)) τζιαι ξαναφίλησα την,

για τελευταίαν μου φοράν, τζιαι ποσιαιρέτησα την.

Αρώτουν τες γειτόνισσες προξένια ποιοι επήραν,

Γοιον τον σκαρτάτον ((απο το ιταλικό scartato, τρελλός, παράφρονας)) έπαθα,

αμα μου είπαν τζι έμαθα

καλά την ιστορίαν.

Πάω μες σ’ εναν καφενέν έτσι με δίχως ψέμαν,

Έκατσα τζι έπιννα κοφτές ((ζιβανίες σε μικρά ποτήρια)), να κάμω ξένον γαίμαν.

(more…)

Γενικά εν μετανίωνω πολλα εύκολα για τα πράματα που κάμνω. Ως επι το πλείστον μετανίωνω για τα πράματα που εν κάμνω στην ζωή μου. Εψές, έκαμα κάτι το οποίο νίωθω ότι εν άξιζε να κάμω. Εν μια κατηγορία πράξεων που, εν μετανίωνεις που τις έκαμες. Απλά άμα το σκεφτείς μετά, καταλαβαίνεις ότι στο τέλος της ημέρας εν επρόσφερε κάτι, ούτε σε εσένα αλλα ούτε τζιαι στην άλλη πλευρά.

Όπως τις πλείστες Κυριακές, εψές είμασταν στο γνωστό μπαράκι με τους υπόλοιπους, τζιαι επίνναμε. Σε κάποια φάση έκατσε δίπλα μου μια τύπισσα η οποία, απο ότι εκατάλαβα, πρέπει να ήταν γνωστή με τους υπόλοιπους. Όπως τζιαι να έσιη, εγω πρώτη φορά την εθωρούσα, η ίδια ένιωθε διάσημη ανάμεσα μας. Γενικά στον κόσμο που ζούμε, το στάτους σου ανεβαίνει ανάλογα με τον κόσμο που έσιης γυρώ σου.

(more…)