Author: Joshoua

Έχω συνειδητοποιήσει πλέον ότι, δεν μπορείς να ζήσεις στην Κύπρο αν δεν είσαι χρεωμένος μέχρι το κόκαλο στις τράπεζες, αν δεν έχεις τουλάχιστον ένα δάνειο και τουλάχιστον 500 λίρες όριο στον τρεχούμενο λογαριασμό σου.

Πως γίνεται θα μου πείτε;

Έλα που γίνεται. Όταν τα τελευταία 3 χρόνια ΤΑ ΠΑΝΤΑ έχουν ακριβύνει εξωπραγματικά και οι μισθοί παραμένουν οι ίδιοι, είναι φυσικό επόμενο να μην τα βγάζει πέρα ο απλός κόσμος.

Πρώτα και καλύτερα τα καύσιμα.

Είμαι οδηγός μοτοσυκλέτας τα τελευταία 5 χρόνια. Πριν 3 χρόνια γέμιζα την μοτοσυκλέτα μου με 4, άντε 5 λίρες. Προχθές χρειάστηκα 8.50. Τα διπλάσια δηλαδή. Καλά για αυτό δεν φταίει και τόσο ο κυβερνητικός μηχανισμός, το βάρος πέφτει στην ηλίθια γή τον πιθήκων στην απέναντι μεριά του ατλαντικού (αυτή ντε με τον βλάκα πρόεδρο). Είναι όμως γνωστό ότι ενώ άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης μείωσαν τους φόρους στα καύσιμα μόλις άρχισε η κρίση, στην Κύπρο ακόμα «παίζουν πελλό».

Μπορούμε βέβαια όλοι να μην χρησιμοποιούμε αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Έτσι θα γλιτώνουμε και λεφτά και θα προστατεύουμε και το περιβάλλον απο πάνω. Να μετακινούμαστε με τις δημόσιες συγκοινωνίες!

Αλλά ξέχασα, στην Κύπρο ΔΕΝ υπάρχουν δημόσιες συγκοινωνίες.

Εκτός και αν τα προπολεμικά λεωφορεία που περνούν απο τις στάσεις κάθε 45 λεπτά θεωρούνται συγκοινωνίες χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως και να έχει, με τα καύσιμα μας κλέβουν με το έτσι θέλω και δεν μας δίνουν επιλογή. Αλλά δεν είναι μόνο τα καύσιμα.

Πριν 3 χρόνια, πήγαινες στον φούρνο και ψώνιζες τα απαραίτητα με 1-2 λίρες. Τώρα δεν υπάρχει πιθανότητα να ξοδέψεις λιγότερο απο 5 λίρες. Άμα οι τυρόπιτες είναι σχεδόν 1 λίρα και το ψωμί 80 – 90 σεντ. Υπολογίστε πόσα θέλει μια μέση οικογένεια για να πάρει γάλα, ψωμί και μερικά τσιμπήματα για το σπίτι.

Τα περίπτερα;

Για να πάρεις εφημερίδα – περιοδικό, κανένα δροσιστικό, τσίχλες ή σοκολάτα χρειάζεσαι 2 – 3 λίρες. Καιρός ήταν και πέρασε που τα αναψυκτικά ήταν 25 – 30 σεντ και οι σοκολάτες δεν ξεπερνούσαν το 50ρικο.

Είναι περιττό βέβαια να αναφέρω το κόστος των υπεραγορών. Μια μέση οικογένεια σίγουρα χρειάζεται 70 -80 λίρες (το λιγότερο) για να ψωνίσει τα απαραίτητα για ένα χρονικό διάστημα το πολύ 1.5 εβδομάδας (και αν).

Στα ηλεκτρονικά και στα ηλεκτρικά πάντα μας έκλεβαν, αλλά τώρα το έχουν παρακάνει. Όλα τα ηλεκτρονικά και ηλεκτρικά είναι 20 – 30 λίρες ποιό ακριβά απο τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ποιό συγκεκριμένα απο την αγορά της Ελλάδας. Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει το ίντερνετ και γλιτώνουμε κάτι της. Κάτι μου λέει όμως ότι αν το ψυλλιαστούν όλοι αυτοί ότι αγοράζουμε απο το ίντερνετ ποιό φτηνά πράγματα, θα βγουν να κλείσουν τον κυκλικό κόμβο της ριζοελίας απαιτώντας να απαγορευτεί το ίντερνετ επειδή τους κλέβει το ψωμί.

Αυτοκίνητα;

Μηχανές;

1000 με 2000 λίρες ποιό ακριβά απο όλες τις άλλες χώρες. Υπάρχουν ακόμα φόροι πολυτελείας σε πράγματα που έχουν γίνει δεδομένα στα οχήματα (λέγε με κλιματισμός – ηλεκτρικά παράθυρα).

Όσο για κατοικία.

Αποκλείεται. Όσοι πρόλαβαν, πρόλαβαν. Οι υπόλοιποι, ατύχησαν, την επόμενη ζωή ίσως να φανούν ποιό τυχεροί.

Για ένα δυάρι διαμέρισμα στα περίχωρα της Λευκωσίας, χρειάζονται τουλάχιστον 80000 λίρες. Μια ζωή δάνειο με λίγα λόγια. Πριν 3 χρόνια ήταν τα μισά.

Για να μην τα πολυλογώ, όλα έχουν ακριβύνει. Οι μισθοί μας όμως οι ίδιοι. 600 έπαιρνες πριν 3 χρόνια; Τόσο παίρνεις και τώρα. Με την διαφορά ότι πριν 3 χρόνια περνούσες άνετα ενώ τώρα μόλις που πληρώνεις τους λογαριασμούς για να μην σε βάλουν φυλακή.

Ούτε λόγος για αυξήσεις ή για οποιαδήποτε κοινωνική πολιτική απο το κράτος.

Εκτός και αν είσαι βουλευτής βέβαια, οπόταν ξυπνάς ένα πρωί και εγκρίνεις αύξηση στον εαυτό σου, όπως έκαναν πριν λίγους μήνες.

Έχουμε καταντήσει μια χώρα που δουλεύουν μισό εκατομμύριο άνθρωποι για να ταΐζουν τους βουλευτές, τους κυβερνώντες, τους δημόσιους υπαλλήλους και ακόμα 1000 – 2000 μεγαλοκαρχαρίες.

Πίσω απο κάθε επιχείρηση, κάθε υπηρεσία και κάθε αγαθό κρύβεται ένα γκέτο, ένα τραστ το οποίο ελέγχεται απο μερικούς συμφεροντολόγους, καρχαρίες που σκοπό έχουν να μας καταντήσουν ζητιάνους.

Όλοι ξέρουμε ποιοι είναι και ποιοι μας κλέβουν. Όχι συγκεκριμένα, αλλά πρέπει να είσαι στραβός για να μην βλέπεις τις BMW των παπάδων και τις Mercedes των πολιτικών, ενώ εσύ για να πάρεις Fiat πρέπει να μπεις δάνειο με 3 εγγυητές και 5 χρόνια δόσεις.

Γιατί δεν γίνεται τίποτα;

Μα φυσικά, όλοι που εμπλέκονται σε αυτές τις καταστάσεις είναι συγγενείς είτε εξ αίματος είτε εκ χρήματος.

Οι βουλευτές είναι στην πλειοψηφία τους δικηγόροι. Δικηγόροι ποιού όμως;

Όχι εμένα και εσένα, αυτό είναι σίγουρο. Δικηγόροι των μεγαλοεπιχειρηματιών ίσως. Κόρακας, κοράκου μάτι βγάζει; Φυσικά και όχι.

Το χειρότερο είναι όμως ότι, οι ανθρώποι αυτοί (ναι για τους βουλευτές μιλάω ακόμα) έχουν την αναίδεια να μιλούν για ιδανικά και ηθική.

Μόλις ξεκινήσει κάποιο σκάνδαλο ή διαμαρτυρηθεί ο κόσμος για κάτι, απο το πουθενά (όλος παραδόξως) ξεκινούν προβλήματα με τους Τούρκους – συνομιλίες για το Κυπριακό – φήμες για λύση ή κάτι άλλο που σίγουρα θα στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού.

Τα τελευταία 3 χρόνια πιπιλάνε την ίδια κουβέντα με το σχέδιο Ανάν και την αδιάλλακτη στάση του Ταλάτ. Ενώ εμείς, σε λίγο, θα είμαστε στους δρόμους να πουλάμε φορτιστές στα φανάρια και αυτοί θα τρώνε με 3 μασέλες και θα βάζουν και στην άκρη.

Η οικονομία πάει του κόλου. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Χάνεται η μεσαία τάξη, όσο και αν προσπαθούν να την διατηρήσουν με τα δάνεια πάνω στα δάνεια.

Ασφάλεια δεν υπάρχει. Οι μπάτσοι κυκλοφορούν σαν ασφαλίτες και δέρνουν όποιον τους έρθει αλύπητα. Η μαλακία είναι ότι δέρνουν αθώο κόσμο και όχι τους βιαστές – ληστές – δολοφόνους. Αυτοί είναι προστατευόμενο είδος φαίνεται.

Υγεία; Ποια υγεία;

Πλέον φοβάσαι να πας στο νοσοκομείο. Ακόμα και τα ποντίκια, έχουν αηδιάσει φαίνεται και έχουν φύγει. Όταν μας φάνε ακόμα λίγα εκατομύρια οι συγγενείς των πολιτικών (αυτοί που κτίζουν το καινούργιο νοσοκομείο δηλαδή) ίσως τότε να έχουμε κάπου να πάμε όταν αρρωστήσουμε.

Δημόσιες συγκοινωνίες; Άσε θα πάρω αύριο.

Κοινωνική πολιτική; Χορηγούμε μόνο τους βουλευτές και τους συγγενείς τους.

Στην Κύπρο σε τελική ανάλυση δεν υπάρχει εσωτερική διακυβέρνηση.

Έχει αρχίσει ο κατήφορος και εμείς αντί να αντιδράσουμε, κρεμόμαστε απο τα πατριωτικά κηρύγματα και τις εθνικιστικές μαλακίες των πολιτικών μας.

Το Κυπριακό απο εθνικό πρόβλημα, έχει γίνει η δικαιολογία των υπευθύνων για το ότι τίποτα δεν πάει σωστά σε αυτό τον τόπο.

Και το Κυπριακό να λυθεί όμως, θα βρουν τρόπο αυτοί να τρώνε και εμείς να βασανιζόμαστε.

Η Κύπρος που ζούμε, είναι η Κύπρος των πολιτικών και τον επιχειρηματιών. Αυτοί την κατάντησαν έτσι και αυτούς συμφέρει να μένει έτσι.

Ας ελπίζουμε ότι μια μέρα θα βαρεθούμε το θέατρο του παραλόγου και θα διεκδικήσουμε την Κύπρο που πραγματικά μας αξίζει.

Μόλις άκουσα για τα Κυπριακά βραβεία μουσικής, κατάλαβα περί τίνος πρόκειται. Ακόμα μια απέλπιδη προσπάθεια της νεοκυπριακής πραγματικότητας να γαντζωθεί απο κάτι Ελλαδίτικο. Ανάμεσα σε τόσα άλλα, για ακόμα μια φορά, σαν μικρό παιδί που ζητά επίμονα και σπαστικά σημασία απο τον πατέρα του, αντιγράφουμε ακόμα και τους χειρότερους θεσμούς απο τον Ελληνικό χώρο.

Είναι βέβαια κατανοητό ότι τα “Βραβεία Μουσικής Κύπρου”, είναι μια κακή αντιγραφή των μουσικών βραβείων Αρίων. Αλήθεια, μπορούν να αντιγράψουν, κακά, την κάκιστη των Ελληνικών εκδηλώσεων; Και όμως μπορούν.

Τα βραβεία Αρίων είναι ένας θεσμός που προσβάλλει την μουσική νοημοσύνη των ανθρώπων, αν ακόμα υπάρχει (άκουσα ότι την έχει κλέψει ο Φοίβος). Δεν μπορεί να απευθύνονται σε μουσικούς, απο την στιγμή που δεν συμμετέχουν όλοι οι μουσικοί, αλλά μόνο αυτοί που οι εταιρείες τους είναι μέλη της IFPI. Επίσης, οι μουσικοί πρέπει να βραβεύονται απο ανθρώπους με μουσική παιδεία και άποψη. Όχι απο celebrity δημοσιογράφους, που οι γνώσεις τους στην μουσική ξεκινούν και σταματούν στην απομνημόνευση του τελευταίου σουξέ της Δέσποινας Βανδή.

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι τα βραβεία Αρίων είναι μια προσπάθεια των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών να πείσουν τις άβουλες ορδές του λαού ότι, έχουν ποιότητα και μάλιστα βραβεύονται για αυτό. Ο παπάς που χαϊδεύει τα γένια του δηλαδή.

Λοιπόν, πάρτε όλο αυτό το σκηνικό και μεταφέρτε το αυτούσιο στην Κύπρο. Ονομάστε το Μουσικά Βραβεία Κύπρου και αμέσως έχετε ακριβώς το ίδιο καρναβάλι με την Ελλάδα. Το καρναβάλι όμως στην Κύπρο είναι ξαναβρασμένο φαγητό, επειδή, βραβεύουν τους ίδιους ακριβώς καλλιτέχνες που βραβεύουν και τα βραβεία Αρίων. Εκτός απο την ικανότητα να αντιγράφουν ξεπεσμένες εκδηλώσεις, έχουν και την ικανότητα να αντιγράφουν και τους νικητές!

Θα μπορούσα να το εκλάμβανα σαν ακόμα ένα καρπό της μοντέρνας υπερκατανάλωσης των ΜΜΕ. Δεν μπορώ όμως γιατί οι επεκτάσεις της εν λόγο εκδήλωσης επηρεάζουν τις μικρές κοινωνίες Κυπρίων μουσικών που προσπαθούν να ακουστούν εδώ και χρόνια.

Πρώτα, πρώτα, η εκδήλωση μπορεί να βραβεύσει όποιον γουστάρει και όποιον της κάνει κέφι. Δικά τους τα λεφτά άρα μπορούν να παραχαϊδεύουν και να προωθούν όποιον θέλουν. Τα βραβεία αυτά δεν έπρεπε να ονομαστούν με ένα γενικό όνομα όπως Βραβεία Κύπρου. Να τα ονομάσουν Βραβεία Σίγμα, Βραβεία IFPI, Βραβεία ΓΣΠ, Βραβεία Άννα Βίσση ακόμα και Βραβεία Μόσφιλο, αλλά όχι Βραβεία Κύπρου!!

Δεν αντιπροσωπεύουν την Κυπριακή Μουσική Κοινωνία (ναι υπάρχει) ούτε τους Κύπριους μουσικούς, άρα δεν έπρεπε να χρεώνονται στο όνομα της Κύπρου άλλα στο όνομα του ματσομένου που τα διοργανώνει. Τουλάχιστον στην Ελλάδα, το σκέφτηκαν και τα ονόμασαν Βραβεία Αρίων και όχι Ελληνικά Βραβεία Μουσικής.

Η μεγαλύτερη επίδραση που έχει η εν λόγο εκδήλωση, της οποίας η επίδραση ενισχύεται απο το γεγονός ότι είναι η πρώτη που διοργανώνεται στην Κύπρο, είναι το ότι προσπαθεί να ενισχύσει την αντίληψη του ότι, στην Κύπρο δεν υπάρχει μουσική κοινότητα. Ότι δεν υπάρχουν μουσικοί, δεν υπάρχουν συγκροτήματα και δεν γίνεται μουσική δουλεία. Ότι Κύπριοι μουσικοί είναι μόνο αυτοί που ζουν και διαπρέπουν στις πίστες και στα δισκάδικα της Ελλάδας.

Λοιπόν δεν είναι έτσι!

Η Κύπρος έχει δική της μουσική σκηνή, υπάρχουν άπειρα συγκροτήματα και πάρα πολλοί τραγουδιστές με φωνές και κομμάτια μακράν καλύτερα απο αυτά που προωθούν οι προαγωγοί των Ελληνικών Μουσικών Εργοστασίων.

Στην Κύπρο υπάρχουν μουσικοί απο όλα τα μουσικά στρώματα, hip hop και rock μέχρι λαϊκά και pop. Κανείς δεν τους εκτιμά και κανείς δεν τους βοηθά. Δεν πουλάνε, δεν έχουν σκάνδαλα και δεν βγάζουν CD κάθε τρεις μήνες. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.

Διοργανώνοντας μουσικά βραβεία, χωρίς την παρουσία Κύπριων μουσικών, αμέσως υπονοείς ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει μουσική σκηνή και ότι η Κύπρος εξαρτάτε απο τους μουσικούς της Ελλάδας έτσι κατευθείαν προσβάλλεται η δουλεία και η προσπάθεια χιλιάδων Κύπριων μουσικών που προσπαθούν να δείξουν την δουλεία τους στον κόσμο. Δημιουργείτε επίσης μια λανθασμένη εντύπωση και παραπληροφόρηση στον κόσμο που παρακολουθεί την εκδήλωση.

Ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει, το έχω ξεκαθαρίσει και ποιο πάνω, το θέμα είναι σε ποιού το όνομα και την πλάτη το κάνει. Δεν έχουν ανάγκη οι Κύπριοι μουσικοί τα ξεπεσμένα βραβεία διαφόρων άσχετων. Ούτε έχουν ανάγκη την αναγνώριση των μουσικών εργοστασίων. Τουλάχιστον στην Κύπρο υπάρχουν ακόμα μουσικοί που το κάνουν επειδή τους αρέσει και όχι για να γίνουν διάσημοι και για να τους γράφουν τα περιοδικά και να τους δείχνουν οι μεσημεριανές εκπομπές.

Κανένας όμως δεν έχει δικαίωμα να αποκαλεί τα βραβεία του, βραβεία Κύπρου απο την στιγμή που δεν είναι! Στο όνομα των Κυπρίων μουσικών δεν μπορείτε να προωθείτε τις φτηνές σας απομιμήσεις και τα τις αντιγραφές των βραβείων Αχρείων.

Γιατί βραβεία Αχρείων είναι και εκείνα στην Ελλάδα.

Βραβεία Αχρείων είναι και τα αντιγραμμένα δικά σας στην Κύπρο.

Στίχοι: Ορφέας Περίδης
Μουσική: Ορφέας Περίδης
Ερμηνευτές: Νίκος Παπάζογλου, Ορφέας Περίδης

Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνω φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
κάνω όρκο να τελειώσει πια
ότι τελειώνει.

Μπαίνω στο τρένο την αυγή
για να με βρει σε άλλο μέρος
η μέρα ετούτη που θα μπει
να με γλιτώσει απο ‘κει
που ήμουνα ξένος.

Φεύγω,φεύγω,κάθε μέρα φεύγω
μέτρο-μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω,φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε το κόσμο
από λάθος.

Άραγε τι να φταίει τι
που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο,
και να ‘ναι η λησμονιά αυτή
που ανοίγει πόρτες το πρωί
στο πρώτο χτύπο.

Σχετικό τραγουδάκι,περνάμε την περίοδο της εκλογομανίας στην Κύπρο αυτές τις μέρες.

Αυτή ντέ,την περίοδο που όλοι οι βουλευτές και θέλωναγίνωβουλευτες θυμούνται ότι υπάρχουμε και εμείς σε αυτό το γαμονήσι;

Οι στίχοι είναι γραμμένοι γάντι για την περίπτωση. Ά,ρε Τζιμάκο…

Εκλογές, κόμματα
με φρου φρου κι αρώματα
Διαδηλώσεις, πτώματα
μ’ ανοιγμένα στόματα

Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι όλη νύχτα καύλωνα
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα

Υπουργεία τέρατα,
γαμημένα κέρατα
Φέξε μου και γλίστρησα
ως της γης τα πέρατα

Στα σχολεία γάματα
γράμματα σπουδάματα
Του Θεού τα πράματα
φτύσ’ τα τους κατάμουτρα

Πληρωμές, χαρτόσημα,
φόροι γραμματόσημα
Στο γαμήσι πρόστιμα,
μαγκιά, κλανιά κι απόστημα

Μπάτσοι, αύρες, ράμματα,
ξηγημένα πράματα
Τώρα στα γεράματα
μάθε γέρο γράμματα

Δεν μπορώ άλλο Θανάση,
Στα εικοσιπέντε έχω γεράσει
Δεν μπορώ άλλο Θανάση,
κάνε στάση

Ένα πολύ καλό άρθρο απο μια φίλη της σελίδας. Σας το μεταφέρω αυτούσιο.

Όλοι οι άντρες φίλοι μου λένε ότι είμαι ιδιότροπη όσον αφορά τα αρσενικά που περνούν από δίπλα μου. Λένε ότι είμαι πολύ επιλεκτική και ότι έχω πολύ ψηλά τα standard και πρέπει να τα κατεβάσω αν δεν θέλω να μείνω και εγώ στο ράφι.

Δεν είναι έτσι όμως. Εγώ διαφωνώ κάθετα, οριζοντίως και πλαγίως άμα λάχει. Δεν είναι ότι έχω κάποιες προδιαγραφές μέσα στο μυαλό μου.

Δεν είναι ότι θέλω κάποιον ψηλό, όμορφο, μελαχρινό και στιβαρό άντρα! Δεν είναι ότι ψάχνω τον κύριο Τέλειο να έρθει. Δεν πιστεύω σε αυτά τα παραμύθια.

Όπως όλες οι κοπέλες της ηλικίας μου, και κάθε ηλικίας πιστεύω, ψάχνουν κάποιον που απλά να είναι πλάι τους. Να τις κάνει να γελούν στις δύσκολες στιγμές για να ξεχνιούνται, να εμπνέουν ένα σεβασμό στις ίδιες και γενικά να έχουν αυτό το κάτι που θα μας κάνει να αισθανόμαστε περήφανες για τον άντρα που έχουμε στο πλάι μας. Θέλουμε κάποιον να μας αγαπάει γ’ι αυτό που είμαστε.

Αυτό το κάτι δεν είναι η εμφάνιση όπως οι περισσότεροι νομίζουν. Τι να τον κάνω τον άντρα που πουλάει μούρη και παίζει με όλες μόνο και μόνο επειδή ξέρει ότι είναι ωραίος; τι να το κάνω το περιτύλιγμα αφού το περιεχόμενο είναι κούφιο και άνοστο; (Μην πάει ο νους σας στο πονηρό! Ναι, παίζει και αυτό ρόλο αλλά μόνο στην αρχή της σχέσης ή της οποιασδήποτε σχέσης που μπορεί να αναπτυχθεί). Ναι, θα γυρίσουμε να κοιτάξουμε κάποιον που μοιάζει με μοντέλο μια φορά, αλλά θα γυρίσουμε να κοιτάξουμε και δυο και τρεις φορές τον τύπο στο διπλανό τραπέζι που έχει ξεκαρδιστεί στα γέλια με τον φίλο του.

Είναι αλήθεια ότι η φράση «άβυσσος η ψυχή της γυναίκας» ισχύει. Δεν φταίμε εμείς όμως. Φταίνε όλα γύρω μας. Φταίνε οι άντρες της ζωής μας που μας κάνουν την ζωή δύσκολη, φταίνε οι κομπλεξικοί γνωστοί μας, φταίνε οι πόνοι της περιόδου, η ρουτίνα, η ευαισθησία μας, ακόμα και ο καιρός που όταν βρέχει μας μελαγχολεί ή όταν έχει λιακάδα είμαστε ευτυχισμένες. Φταίνε τα ρούχα που είναι ακριβά, φταίει η βαφή των μαλλιών που για ακόμη μια φορά δεν πέτυχε, φταίνε τα νύχια μας που σπάνε, τα κιλά που πήραμε τελευταία, που δεν χωράμε πια στα jean του λυκείου, φταίει που νιώθουμε τόσο μόνες κάποιες φορές. Τι να πω; το γυναικείο φύλο είναι αψυχολόγητο.

Γι’ αυτό και οι άντρες μας πρέπει απλά να δείχνουν μια άλφα κατανόηση σε όλες αυτές τις μικρές καθημερινές μας υστερίες. Το καταλαβαίνω πως και εσείς άνθρωποι είσαστε με τα δικά σας προβλήματα. Προβλήματα του τύπου :

θα πάρει ο ολυμπιακός το πρωτάθλημα;

θα μου κάτσει η γκόμενα τελικά;

Πότε επιτέλους θα κερδίσω σε κανένα στοίχημα;

Μήπως την έχω μικρή;

Τι φαί θα φάμε μάνα;

Δεν λέω, ασχολείστε και εσείς όπως και εμείς με σοβαρά θέματα (βλέπε βαφές και σπάσιμο νυχιών).

Ίσως να φταίει και ότι το αιώνιο παιχνίδι ανάμεσα στα δύο φύλα έχει πάψει να είναι αιώνιο και να θεωρείται ξεπερασμένο. Το βλέπω μπροστά στα μάτια μου καθημερινά. Όταν ένας άντρας γουστάρει μια γυναίκα, κάνει ότι δεν κοιτάει και ας τρώγεται ποιος είναι αυτός που της μιλάει. Αναρωτιέται γιατί δεν του ρίχνει μια δεύτερη ματιά η γκόμενα. Πώς να σου ρίξουμε δεύτερη ματιά βρε άνθρωπε αφού άμα σε κοιτάμε γυρνάς από την άλλη; πως θες να κερδίσεις μια ευκαιρία αφού δεν κάνεις ένα βήμα να μας πλησιάσεις;

Όπως είπα οι περισσότερες από εμάς δεν κοιτάμε την εμφάνιση του άλλου, άρα μην σε νοιάζει αν ο άντρας που κάθεται μαζί μας είναι θεός. Είναι απλά φίλος. Ένα φιλαράκι. Από πότε οι άντρες σταμάτησαν να ρισκάρουν; από πότε έγιναν αισθηματίες και φοβούνται τις χυλόπιτες; Αλήθεια, από πότε άρχισαν να φοβούνται τις γυναίκες; αν δεν δοκιμάσεις πως θα ξέρεις; Ποιος ξέρει, μπορεί να σου βγει και σε καλό.

Συμπέρασμα, οι γυναίκες θέλουν ο άντρας τους να έχει και θάρρος. Προσοχή! Όχι θράσος! Θάρρος! Θάρρος της γνώμης τους, θάρρος να εκφράσουν τα αισθήματα και τις απόψεις τους! Και προς θεού.. μάθετε να μιλάτε και για τίποτα άλλο εκτός από ποδόσφαιρο και αθλητικά. Αν γίνει αυτό, υποσχόμαστε και εμείς να σταματήσουμε να μιλάμε για κρέμες αδυνατίσματος και ομορφιάς.

Και ακόμα κάτι. Μην σας νοιάζει αν η ατάκα που θα ρίξετε είναι ξεπερασμένη. Μπορεί να γελάσουμε στην αρχή αλλά σίγουρα θα ξέρουμε ότι ρισκάρατε και δείξατε ενδιαφέρον. Μπορεί να μην πιάνει πλέον η ατάκα του στυλ «κάπου σε έχω δει, από κάπου σε ξέρω» ή ακόμα «κατέβηκε ο παράδεισος στην γη; βλέπω μπροστά μου έναν άγγελο!»! μην γελάτε, τα έχω ακούσει και αυτά.

Αλλά είπαμε. Τουλάχιστον θα ξέρουμε πως ενδιαφέρεστε, και που ξέρετε; μπορεί να είστε εσείς ο τυχερός. Μπορεί να είστε εσείς αυτό το κάτι που αναζητάμε μια ζωή.

By Santhi