Author: Joshoua

Αναδημοσιεύω 2 άρθρα που μου στάληκαν σήμερα μέσω email απο κάποια φίλη.

Πορνόγερος (απο τους χιλίαδες που κυκλοφορούν ανάμεσα μας), ετών 62, απο ημι-ορεινό χωρίο της Λευκωσίας , αποφάσισε ότι επειδή η σερβιτόρα στο μαγαζί του αδερφού του ήταν Ρουμάνα, μπορούσε να την βιάζει και να την δέρνει κατα βούληση.

Όταν η κοπέλα τελικά κατάφερε να ζητήσει βοήθεια, οι αστυνομία της Κύπρου την ανάγκασε να μαζέψει τα πράγματα της και να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα της.

Ο πορνόγερος κυκλοφορεί ελεύθερος και διαθέσιμος να ριχτεί και σε άλλες αλλοδαπές, ανύμπορες γυναίκες που δεν ξέρουν την γλώσσα και δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια.

Η κοπέλα έφυγε απο τα παρακυβερνητικά καθεστώτα των χωρών του πρώην ανατολικού μπλόκ για να έρθει στην Ευρώπη αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Που να ήξερε…

Διαβάστε τα άρθρα:

H εργοδότηση αλλοδαπών γυναικών στην Κύπρο ή

Η σύγχρονη δουλεία στην Κύπρο με τις ευλογίες της αστυνομίας

Στις 22 Αυγούστου μια παρέα που πήγε για φαγητό σε γνωστή πολυσύχναστη οικογενειακή ταβέρνα ημιορεινού χωριού της Λευκωσίας βρέθηκε αντιμέτωπη με μια περίπτωση απίστευτης κακοποίησης. Τους προσέγγισε δειλά η βοηθός μάγειρα της ταβέρνας, ετών 52 από τη Ρουμανία, τους έδειξε τα γεμάτα μώλωπες χέρια και πόδια της και τους ζήτησε βοήθεια. Παρόλο που δεν μιλούσε ούτε Αγγλικά ούτε Ελληνικά, τους επαναλάμβανε με απόγνωση τη λέξη «σεξ» και αγκάλιαζε με την παλάμη της το λαιμό της, δείχνοντας τους παραστατικά την απειλή πνιγμού που προφανώς υπέστη. Η παρέα επικοινώνησε αμέσως με μη-κυβερνητική οργάνωση η οποία και κατήγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία Λακατάμιας. Η αστυνομία μετέβηκε στην ταβέρνα και μετέφερε την γυναίκα στο σταθμό, όπου με τη βοήθεια μεταφράστριας υπέβαλε καταγγελίες εναντίον του αδερφού του εργοδότη της για επανελειμμένους βιασμούς και ξυλοδαρμούς και εναντίον του εργοδότη της για τη μη καταβολή μισθών. Τους μώλωπες στο σώμα της γυναίκας είδε και η αστυνομία αλλά και κυβερνητική γιατρός που την εξέτασε και η οποία έκδωσε σχετικό πιστοποιητικό.

Η ίδια γυναίκα είχε προηγουμένως ζητήσει βοήθεια και από άλλους θαμώνες της ταβέρνας, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Η γυναίκα ακολούθως οδηγήθηκε από την μη-κυβερνητική οργάνωση στο καταφύγιο του Κέντρου Πρόληψης και Καταπολέμησης της Βίας Μέσα στην Οικογένεια, για προσωρινή φιλοξενία μέχρι να βρει νέο εργοδότη. Μέσα σε 3 μέρες παραμονής της εκεί, δέχθηκε τουλάχιστον 3 επισκέψεις από την αστυνομία, η οποία της ζητούσε να μεταβεί εκ νέου στον αστυνομικό σταθμό για «συμπληρωματικές καταθέσεις», η οποίες διαρκούσαν πέραν των 5 ωρών η κάθε μία χωρίς να της επιτραπεί πρόσβαση σε δικηγόρο ή σε μη-κυβερνητική οργάνωση. Η αστυνομία γνώριζε ότι η γυναίκα είχε διορίσει δικηγόρο, η οποία θα αναλάμβανε την υπόθεση από τη Δευτέρα 28/8/06, προτίμησε όμως να διεξάγει τις ανακρίσεις της πριν να εμφανιστεί η δικηγόρος στο προσκήνιο. Κατά τη διάρκεια των καταθέσεων η αστυνομία άσκησε πίεση στη γυναίκα να αποσύρει την καταγγελία της. Κατά την τελευταία της υποχρεωτική μετάβαση στον αστυνομικό σταθμό στις 25/8/06, η αστυνομία της δήλωσε ότι επειδή ο βιασμός επισύρει την ποινή των ισοβίων, εξυπακούεται ότι ο κατηγορούμενος θα κάνει ότι μπορεί για να αποφύγει την καταδίκη του και ως εκ τούτου κινδυνεύει η ζωή της. Η κοπέλα απέσυρε αμέσως την καταγγελία και το ίδιο απόγευμα μάζεψε τα πράγματα της και μετέβηκε στο αεροδρόμιο, όπου και πήρε το πρώτο αεροπλάνο για τη Ρουμανία. Πολύ βιαστικά, είπε τηλεφωνικώς σε μεταφράστρια που της τηλεφώνησε ότι γυρίζει στην πατρίδα της γιατί φοβάται για τη ζωή της.

Σε διάστημα 45 λεπτών από τη στιγμή που η παραπονούμενη απέσυρε την κατηγορία, ο κατηγορούμενος κυκλοφορούσε ελεύθερος. Η αστυνομία δεν προχώρησε στην εξέταση υπόθεσης εναντίον του ούτε καν για το ζήτημα του ξυλοδαρμού, που πιστοποιήθηκε από την γιατρό. Επίσης, κανένα μέτρο δεν λήφθηκε εναντίον του ταβερνιάρη, που εργοδοτούσε την κοπέλα χωρίς να εξασφαλίσει τις απαραίτητες άδειες και για την κατακράτηση των μισθών της. Μάλιστα, τόσο ζήλο επέδειξε η αστυνομία στο να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες, που μετέβη η ίδια στο χωριό και εισέπραξε από τον εργοδότη τους οφειλόμενους μισθούς, παραδίδοντας τους στην κοπέλα για να αποσυρθεί και η κατηγορία της κατακράτησης μισθών.

Πέραν από την παράνομη άσκηση πιέσεων στην παραπονούμενη και την παράλειψη της να κινηθεί εναντίον των δύο κατηγορουμένων, η αστυνομία έδωσε στον τύπο αστυνομικά δελτία που περιείχαν μια σειρά από ανακρίβειες, δίνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για φιλήσυχο πολίτη που «μια Ρουμάνα» προσπάθησε να διαβάλει αλλά χάρις την επέμβαση της αστυνομίας η Ρουμάνα απέσυρε τις καταγγελίες και ο φιλήσυχος Κύπριος επέστρεψε στην οικογένεια του, πληροφορίες που ο τύπος άκριτα δημοσίευσε. Απαράδεχτη συμπεριφορά επέδειξε και το καταφύγιο που φιλοξενούσε τη γυναίκα, επιτρέποντας τις επανελειμμένες επισκέψεις της αστυνομίας σε αυτή, γεγονός ανήκουστο για τον διεθνώς ενδεδειγμένο τρόπο λειτουργίας καταφυγίων για θύματα βίας.

Όταν θα ξανάπατε σε μια γραφική ταβέρνα σε κάποιο χωριό της Κύπρου, ψάξτε για τους σύγχρονους σκλάβους που ζουν κρυμμένοι ανάμεσα μας. Μπορεί να μην καταφέρετε να βάλετε τους Κύπριους βιαστές στη φυλακή. Αλλά ίσως να μπορέσετε να περισώσετε ότι απέμεινε από τη ζωή και την αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων, που ήρθαν στην Κύπρο σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, για να αντιμετωπίσουν την σκληρότητα της Κυπριακής κοινωνίας και την αυθαιρεσία της αστυνομίας.

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ

ΑΠΑΝΕΜΙ

Κέντρο Πληροφόρησης και Στήριξης Γυναικών

Ανακοίνωση Τύπου 31/08/2006

Μεγάλες πιθανότητες να αθωωθούν από την ίδια την Αστυνομία φαίνεται πως διαθέτουν οι βιαστές στην Κύπρο όταν τα θύματά τους είναι εργαζόμενες αλλοδαπές. Κι αυτό γιατί λόγω των νοοτροπιών που επικρατούν στους εμπλεκόμενους κρατικούς μηχανισμούς, της ανεπαρκούς εκπαίδευσης και στελέχωσής τους, όπως και της έλλειψης συνεργασίας μεταξύ κυβερνητικών υπηρεσιών και μη κυβερνητικών οργανώσεων τα θύματα βίας, βιασμού, σωματεμπορίας ή και σεξουαλικής παρενόχλησης παραμένουν τελικά αβοήθητα και συνεπώς απρόθυμα να εμπλακούν σε ένα δικαστικό αγώνα. Έτσι, το φυσικό επακόλουθο της κατάστασης αυτής είναι η ενίσχυση του αισθήματος υπεροχής στους δράστες.

Στο λυπηρό αυτό συμπέρασμα οδηγεί η τροπή που έλαβε μια υπόθεση βιασμού που κατήγγειλε στις 22 Αυγούστου η Ζ.Ντ. μια 52χρονη γυναίκα από τη Ρουμανία. Ως αποτέλεσμα του χειρισμού της υπόθεσής της από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, η γυναίκα αυτή αναγκάστηκε τελικά όχι μόνο να αποσύρει τις κατηγορίες της, αλλά και τρομοκρατημένη να εγκαταλείψει εσπευσμένα την Κύπρο. Με τον τρόπο αυτό, ο συλληφθείς ύποπτος, Χ.Γ., ένας 62χρονος Ελληνοκύπριος αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να λογοδοτήσει τελικά ενώπιον της δικαιοσύνης, και έτσι «αθωώθηκε» με τον πιο πανηγυρικό τρόπο. Αν και η μη λογοδοσία του υπόπτου ενώπιον της δικαιοσύνης δεν τον καθιστά απαραίτητα ένοχο ή αθώο για την υπόθεση, οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν καθαυτές αποτυπώνουν μια κατάσταση που επικρατεί στις αρμόδιες υπηρεσίες, που έχει ως αποτέλεσμα την αυτόματη αθώωση υπόπτων και την ενοποίηση όπως και την εκ νέου θυματοποίηση των ίδιων των θυμάτων.

Η Ζ.Ντ. που εργαζόταν στην κουζίνα εστιατορίου σε χωριό της επαρχίας Λευκωσίας ζήτησε από θαμώνες του εστιατορίου στο οποίο εργαζόταν βοήθεια, επιδεικνύοντάς τους μώλωπες και εκδορές στο σώμα της. Ταυτόχρονα, υπέδειξε ότι είχε τύχει θύμα βιασμού και ότι κινδύνευε η ζωή της. Ακολούθως ειδοποιήθηκε η Αστυνομία από το Κέντρο Στήριξης Απανέμι που είχε εν τω μεταξύ ενημερωθεί σχετικώς από τους θαμώνες του εστιατορίου, με αποτέλεσμα τη σύλληψη του δράστη.

Ωστόσο, από τη στιγμή κατά την οποία ξεκίνησε η εμπλοκή της Αστυνομίας στην υπόθεση, η τροπή της άρχισε να λαμβάνει όλο και χειρότερη τροπή για το θύμα. Κι αυτό γιατί, η Ζ.Ντ. άρχισε να δέχεται πιέσεις όπως αποσύρει τις κατηγορίες της. Ταυτόχρονα όμως, μια σειρά από διαδικασίες που προβλέπονται από τη νομοθεσία και αποσκοπούν στο να διασφαλίσουν τα δικαιώματα του θύματος όπως και να αποκλειστεί η εκ νέου θυματοποίησή τους, παρέμειναν ανενεργές. Κι αυτό γιατί η Ζ.Ντ., στερήθηκε όχι μόνο του προβλεπομένου εκτάκτου κρατικού βοηθήματος ως θύμα βίας, αλλά και του δικαιώματός της να αποφασίσει για το δικηγόρο που θα εκπροσωπούσε την υπόθεσή της.

Υπό τις περιστάσεις, το Κέντρο Απανέμι θεωρεί ότι η Ζ.Ντ. πράγματι είναι πιο ασφαλής στη χώρα της παρά στην Κύπρο. Στο συμπέρασμα αυτό οδηγεί η αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας θεσμικών οργάνων που χαρακτηρίζεται από έλλειψη θυματοκεντρικής προσέγγισης, την αναπαραγωγή στερεότυπων αντιλήψεων και συμπεριφορών που αθωώνουν ύποπτους για βιασμό εκ των προτέρων ακόμη πριν την έναρξη της εκδίκασης μιας υπόθεσης. Οι πρακτικές αυτές, δημιούργησαν στην προκειμένη περίπτωση την εντύπωση στα μέσα ενημέρωσης ότι η Ζ.Ντ. δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια 30χρονη σερβιτόρα σε μπυραρία, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ «πήγαινε γυρεύοντας» ή ακόμα ίσως και να προκάλεσε τον «ηλικιωμένο» και άρα σεξουαλικά μη ενεργό και ανυπεράσπιστο ύποπτο. Πληροφοριακά πάντως, το Κέντρο Απανέμι επιθυμεί να θέσει υπ’ όψιν της κοινής γνώμης την ύπαρξη και άλλων περιπτώσεων 30χρονων γυναικών ρουμανικής και άλλης καταγωγής που εργάστηκαν σε μπυραρίες και έτυχαν κακομεταχείρισης και σεξουαλικής παρενόχλησης. Συνεπώς, αυτό καταρρίπτει τον μύθο περί γυναικών από τη Ρουμανία(και άλλων αλλοδαπών!) που επιδίδονται πρόθυμα σε πορνεία, όπως άλλωστε ισχυρίστηκε δημόσια και ο τέως υπουργός δικαιοσύνης Δώρος Θεοδώρου.

Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι την υπόθεση χειρίστηκε εκ μέρους του κράτους εξ ολοκλήρου η Αστυνομία, ο θεσμικός ρόλος της οποίας περιορίζεται βάσει νομοθεσίας στη διεξαγωγή του ανακριτικού έργου και την παρουσίαση της υπόθεσης στο δικαστήριο, το μόνο δηλαδή αρμόδιο θεσμικό όργανο που δύναται να αποφασίσει για την αθωότητα ή ενοχή ενός υπόπτου.

Περαιτέρω, διαπιστώνεται ότι το Γραφείο Ευημερίας παρέλειψε να επιβλέψει την εφαρμογή των προβλεπομένων διατμηματικών διαδικασιών και να λειτουργήσει ως κηδεμόνας του θύματος. Επίσης, παρέλειψε να παράσχει στο θύμα βίας το προβλεπόμενο έκτακτο κρατικό βοήθημα, γεγονός που κατέστησε το θύμα ευάλωτο σε πιέσεις πανταχόθεν.

Σε ό,τι αφορά τους χειρισμούς του Συνδέσμου για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι πέραν της παραχώρησης φιλοξενίας για μερικές μόνο μέρες, τίποτα άλλο δεν προσφέρει σε θύματα βίας. Αντίθετα, ο εν λόγω σύνδεσμος, διευκολύνει άκριτα θεσμικά όργανα κατά την κατάχρηση εξουσίας, παραγνωρίζοντας όχι μόνο το θεσμικό ρόλο που οφείλουν αυτά να διαδραματίσουν αλλά και τον θεσμικό ρόλο που έχει επωμιστεί ο ίδιος ο σύνδεσμος. Ταυτόχρονα, η ενημέρωση του θύματος γύρω από ένα ουσιώδες ζήτημα, αυτό της εξασφάλισης δωρεάν συνηγορίας και εκπροσώπησης διά δικηγόρου δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, λόγω της παράλειψης του Συνδέσμου για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια να μεριμνήσει για αυτή.

Τέλος, ο τρόπος με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης κάλυψαν την υπόθεση του βιασμού της Ζ.Ντ. παραπέμπει σε έλλειψη σοβαρότητας. Η τυφλή εμπιστοσύνη σε «πληροφορίες» με την οποία οι δημοσιογράφοι πίστωσαν τους πληροφοριοδότες τους, συνέβαλε στη διαστρεβλωμένη προβολή της υπόθεσης στα μέσα ενημέρωσης, η οποία με τη σειρά της επέτρεψε τον σχηματισμό λανθασμένων εντυπώσεων στην κοινή γνώμη γύρω από την υπόθεση. Με τον τρόπο αυτό, η απόσυρση των καταγγελιών του θύματος επενέργησε ανακουφιστικά στην κοινή γνώμη που είδε έναν «ηλικιωμένο» να κατηγορείται «άδικα» από μία «30χρονη Ρουμάνα» για βιασμό.

Ταυτόχρονα, ένας ύποπτος για βιασμό κυκλοφορεί ελεύθερα, χωρίς να δοθεί στη δικαιοσύνη η ευκαιρία να κρίνει για την αθωότητα ή την ενοχή του, γεγονός που ίσως να θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια και σωματική ακεραιότητα άλλων γυναικών.

Αυτό όμως που παρέμεινε σε τελική ανάλυση εγκαταλειμμένο και απροστάτευτο ήταν το θύμα βίας που στερήθηκε των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του.

Σημείωση: τηλέφωνο επικοινωνίας για την υπόθεση 99401047 (Τζούλια Καλημέρη)

Σε γενικές γραμμές, πάντα ενδιαφερόμουν για την πορεία και την ποιότητα της παιδείας στην Κύπρο, σε όλα τα επίπεδα.

Ποιό συγκεκριμένα, τα τελευταία χρόνια, έχω αναλύσει αρκετά το θέμα της ανώτατης εκπαίδευσης στην Κύπρο, καταλήγοντας σε ένα γενικό (αλλά βάσιμο) συμπέρασμα.

Για όλα φταίει το Πανεπιστήμιο Κύπρου και οι υποστηρικτές του. Έχω τελικά πειστεί ότι, το κατήφορο που κατρακυλάμε τα τελευταία χρόνια είναι το αποτέλεσμα μιας δικτατορικής νοοτροπίας και κομπλεξικής ιδιοτροπίας που ξεκινά από το Πανεπιστήμιο της Κύπρου και αυτούς που το διοικούν και το υποστηρίζουν.

Θεωρώ ότι το Πανεπιστήμιο Κύπρου, στερεί με τον χειρότερο τρόπο, από ένα τεράστιο ποσοστό του νεαρού πληθυσμού της Κύπρου, τις ευκαιρίες για αναγνωρισμένες σπουδές και τελικά τις ευκαιρίες για προσφορά στην οικονομία και την εξέλιξη της Κύπρου.

Κατ’ αρχάς να τονίσω το ότι έχω δουλέψει και στον ιδιωτικό αλλά και στον δημόσιο τομέα, στον τομέα της Πληροφορικής. Άσχετα με το τι λένε όλες οι σχολές στην Κύπρο, το μοναδικό πτυχίο που αναγνωρίζεται χωρίς συζήτηση από όλους (και ιδιαίτερα στους κρατικούς και ημικρατικούς οργανισμούς) είναι το πτυχίο του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Ο βασικός λόγος, είναι το ότι κανείς δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα το αν τα ιδιωτικά κολέγια της Κύπρου, είναι αναγνωρισμένα και αν η εκπαίδευση που προσφέρουν είναι Πανεπιστημιακού επιπέδου.

Ο κυβερνητικός μηχανισμός του ΚΥΣΑΤΣ, που σκοπό του έχει να αναλύει και να αναγνωρίζει ή όχι πτυχία φοιτητών σχολών εκτός του Πανεπιστημίου Κύπρου, αναγκάζει τους φοιτητές σε μια χρονοβόρα και πολύπλοκη διαδικασία. Στο τέλος της διαδικασίας αυτής, το πιο πιθανόν είναι, το ΚΥΣΑΤΣ να προτείνει στον φοιτητή να παρακολουθήσει κάποια επιπλέον μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Μαθήματα που το Πανεπιστήμιο Κύπρου προσφέρει όταν, όποτε και σε όποιον θέλει. Πού ήσουν; Πούποτε! Δηλαδή.

Σε δεύτερη μοίρα δε έρχονται οι ανώτερες τεχνολογικές σχολές (ΑΤΙ και ΑΞΙΚ) οι οποίες δεν αναγνωρίζονται καν ως σχολές ανώτατου επιπέδου. Ένας φοιτητής δηλαδή που τελειώνει με άριστα το ΑΤΙ ή το ΑΞΙΚ, πρέπει να συνεχίσει τις σπουδές του σε κολέγιο για να μπορέσει να πάρει πτυχίο. Μετά πρέπει να υποστεί την προαναφερθείσα διαδικασία με το ΚΥΣΑΤΣ.

Μόνο από τα πιο πάνω, καταλαβαίνουμε ότι, όλοι σχεδόν οι φοιτητές εκτός Πανεπιστημίου Κύπρου, εξαρτώνται από το Πανεπιστήμιο Κύπρου για να αναγνωριστούν!!

Αν το δεις από μια σφαιρική άποψη, όλοι οι μελλοντικοί επαγγελματίες του νησιού, εξαρτώνται από μια ομάδα 5-10 ατόμων με απόψεις και νοοτροπίες του περασμένου αιώνα, που νομίζουν ότι με το να στερούν την εκπαίδευση και να επιβάλλουν μη ρεαλιστικά επίπεδα, καταφέρνουν να διατηρούν το επίπεδο της σχολής τους.

Είναι παράλογο, εώς και ηλίθιο, μια χώρα της οποίας ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομίας της είναι ο τουρισμός, να μην αναγνωρίζει το ΜΟΝΑΔΙΚΟ κρατικό εξειδικευμένο ίδρυμα εκπαίδευσης επαγγελματιών του κλάδου.

Το ίδιο παράλογο, είναι να μην αναγνωρίζονται πτυχία του ΑΤΙ. Ενός από τα ποιό υψηλού επιπέδου τεχνολογικά ινστιτούτα της Μέσης Ανατολής.

Το ΑΤΙ και το ΑΞΙΚ θα μπορούσαν να παράγουν ασταμάτητα τους στυλοβάτες της Κυπριακής οικονομίας του αύριο. Αντί αυτού όμως, από τα ιδρύματα αυτά, αποφοιτούν ανθρώποι που αναγκάζονται, ή να πληρώσουν για να έχουν κάποια πιθανότητα να αναγνωριστούν κάποτε, ή να γίνουν κακοπληρωμένοι υπάλληλοι που δεν έχουν ευκαιρίες ανέλιξης λόγο της γνωστής δικαιολογίας του ότι «Δεν έχουν πτυχίο».

Καλά, δεν το βλέπει κανένας ότι η Κύπρος έχει γεμίσει αδιόριστους δασκάλους και καθηγητές;

Όλοι οι Κύπριοι νέοι αναγκάζονται να σπουδάζουν 3-4 επαγγέλματα (αυτά που θέλει το Πανεπιστήμιο), αφού είναι τα μόνα που θα τους εξασφαλίσουν (υποτίθεται) μια αξιοπρεπή εργασία στο μέλλον. Καταλήγουμε έτσι όλοι να γίνονται οικονομολόγοι, εκπαιδευτικοί και διοικητές επιχειρήσεων. Πόσους από αυτούς μπορεί να αφομοιώσει η αγορά της Κύπρου;

Οι νέοι δεν έχουν λόγο να ασχοληθούν ή να σπουδάσουν τεχνικά επαγγέλματα ή μοντέρνα, μελλοντικά επαγγέλματα. Οι κλάδοι του Πανεπιστημίου είναι περιορισμένοι. Οτιδήποτε σπουδάσει κάποιος, είτε σε κολέγιο είτε σε ανώτερη σχολή, το οποίο δεν προσφέρει το Πανεπιστήμιο Κύπρου, τότε δεν υπάρχει πιθανότητα να αναγνωριστεί.

Σκεφτείτε κάποιο φοιτητή που αποφοιτά από το κολέγιο Α, στον κλάδο του Computer Multimedia. Ξέρετε, ιστοσελίδες, σχεδιασμός, πολυμέσα και τα λοιπά. Το ΚΥΣΑΤΣ, δεν τον αναγνωρίζει εκτός και αν παρακολουθήσει κάποια μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου δεν έχει τον κλάδο, άρα δεν του προσφέρει τα μαθήματα, (που και αν τα πρόσφερε θα ήταν πάλι εξαρτημένος από τις ορέξεις των υπευθύνων), άρα που ήσουν; Πούποτε! (ξανά).

Αν δηλαδή το Πανεπιστήμιο Κύπρου είχε μόνο ένα κλάδο, ας πούμε της Οδοντοτεχνικής, τότε όλοι οι αναγνωρισμένοι επαγγελματίες της Κύπρου θα ήταν οι Οδοντοτεχνίτες. Μόνο σ’ εμένα ακούγεται παράλογο αυτό;

Κλασική απορία που δημιουργείται τώρα είναι το, γιατί δεν προσπαθούν όλοι να πάρουν μια θέση στο Πανεπιστήμιο Κύπρου;

Γιατί κάποιος νέος να μην μπορεί να επιλέξει την σπουδή του; Μπορεί να θέλει να σπουδάσει κάτι άλλο εκτός από τις 4-5 επιλογές που του προσφέρει το Πανεπιστήμιο. Γιατί να τον αναγκάζουν οι εσωτερικοί μηχανισμοί του κράτους και συγκεκριμένα του Πανεπιστημίου, να αγωνιστεί να σπουδάσει και τελικά να γίνει κάτι που δεν θέλει;

Η πολιτική αυτή, αναγκάζει τους νέους να συναγωνίζονται για περιορισμένες θέσεις, σε λίγες ειδικότητες με υπερβολικό ανταγωνισμό για τις θέσεις. Χωρίς κανένα απολύτως λόγο.

Τώρα θα μου πείτε, ας πάνε κολέγιο. Το θέμα είναι όμως ότι δεν έχουν όλοι τα λεφτά να πάνε στο κολέγιο και ακόμα και αν τα έχουν τα λεφτά, γιατί να επενδύσουν σε μια εκπαίδευση την οποία αρνούνται πεισματικά οι υπεύθυνοι να αναγνωρίσουν;

Θα μου πείτε τώρα, υπάρχουν και τα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και την Αγγλία. Ξανασημειώνω ότι δεν έχουν όλοι τα λεφτά να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Αλλά ακόμα και να τα έχω τα λεφτά, γιατί να πρέπει να αναγκαστώ να ξενιτευτώ 4 χρόνια για να πάρω πτυχίο;

Συνοψίζοντας, η πολιτική του Πανεπιστημίου, που καταλήγει να είναι η πολιτική του κυβερνητικού μηχανισμού, αναγκάζει κάποιον νέο να προσπαθήσει να περάσει στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με υπερβολικό συναγωνισμό σε περιορισμένα επαγγέλματα, αν δεν τα καταφέρει, να προσπαθήσει να ξενιτευτεί φορτώνοντας το οικονομικό βάρος στην οικογένεια του και στο τέλος αν δεν μπορεί να επωμισθεί το οικονομικό βάρος να ενταχθεί σε κάποιο κολέγιο, καταλήγοντας στο να μην αναγνωρίζεται όσο καλός και αν είναι.

Κι όλα αυτά γιατί;

Η γνώμη μου είναι ότι, οι υπεύθυνοι του Πανεπιστημίου λειτουργούν συμφεροντολογικά και τολμώ να πω δικτατορικά. Για τους ιδίους υπάρχουν πολλά συμφέροντα στο να είναι ένα και μοναδικό το Πανεπιστήμιο στην Κύπρο, με πρώτο και καλύτερο το ότι αυτοί θα έχουν τον πρώτο λόγο στις επιχορηγήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αποτέλεσμα αυτοί να παίρνουν την μερίδα του λέοντος. Επίσης, όταν δεν υπάρχει συναγωνισμός, δεν υπάρχει και μέτρο σύγκρισης, άρα ότι κάνουν φαίνεται καλό. Παίζει φυσικά ρόλο και το κύρος που σου δίνει, παραδείγματος χάριν να είσαι ο ένας και μοναδικός αξιοματούχος (παράδειγμα, δεν τους ξέρω προσωπικά τους αξιοματούχους) του μοναδικού Πανεπιστημίου μιας χώρας. Τέλος, τους συμφέρει να ελέγχουν και να προσαρμόζουν την παιδεία στα επίπεδα τους ούτως ώστε αυτοί φαίνονται πάντα οι καλύτεροι και οι πρωτοπόροι και να επισκιάζουν όλους τους άλλους. Με λίγα λόγια, έχουν το προτέρημα να παίζουν μόνοι τους σε άδειο γήπεδο αλλά και να ελέγχουν τις πόρτες ούτως ώστε να μην μπορεί να μπει κανένας άλλος μέσα. Αυτοί παπάες, αυτοί τατάες, στην λαϊκή διάλεκτο.

Στο κάτω, κάτω, με ποια δημοκρατική διαδικασία, μπορούν 5-10 άτομα να αποφασίζουν και να επηρεάζουν ολόκληρες γενιές ανθρώπων και όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα μιας χώρας;

Ποιος έχει αποφασίσει και που είναι γραμμένο το ότι όσοι είναι απόφοιτοι των κολεγίων δεν αξίζουν όσο οι απόφοιτοι του Πανεπιστημίου;

Τα επίπεδα των κολεγίων στην Κύπρο (χωρίς να θέλω να μιλήσω ονομαστικά) είναι πολύ ψηλά, σε σημείο που κάποια κολέγια είναι σκάλες ανώτερα σε πολλά θέματα από το Πανεπιστήμιο. Απλά αναρωτηθείτε, που σπουδάζουν οι περισσότεροι λογιστές, που υπάρχει ο μοναδικός τηλεοπτικός σταθμός που λειτουργεί από φοιτητές και ποιο ίδρυμα έχει διαλέξει η Sun (μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες πληροφορικής με ένα από τα ποιό πολύπλοκα συστήματα Unix, το Solaris, καθώς και η εταιρεία που εφηύρε την γλώσσα Java) για να εγκαταστήσει δικά της συστήματα. Πάντως όχι το Πανεπιστήμιο Κύπρου και ναι είναι τα 3 ποιό δημοφιλή κολέγια του νησιού.

Επίσης αναρωτηθείτε πόσοι επαγγελματίες, σπουδάζουν νυχτερινά και ταυτόχρονα δουλεύουν και προσφέρουν στην βιομηχανία. Πάντως οι περισσότεροι δεν σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και σίγουρα καταλαβαίνουν και ξέρουν περισσότερα στον κλάδο τους από οποιονδήποτε φοιτητή (με την λογική του ότι εφαρμόζουν ότι σπουδάζουν).

Τα κολέγια στην Κύπρο μπορούν να γίνουν πανεπιστήμια, αυτό είναι δεδομένο και συμφέρει όλους μας.

Υπολογίστε μόνο ότι η κυβέρνηση πληρώνει 37,500,000 ΛΚ περίπου κάθε χρόνο στις επιχορηγήσεις των φοιτητών που σπουδάζουν στην Ελλάδα (25000 περίπου φοιτητές επί 1500 ΛΚ τον χρόνο).

Αυτά τα λεφτά φεύγουν χωρίς επιστροφή από την Κύπρο. Αν αυτοί οι φοιτητές ήταν στο νησί μας, αυτά τα λεφτά θα επενδύονταν στην οικονομία μας με το συμφέρον σε όλους μας και όχι σε μια άλλη χώρα. Απλά μαθηματικά είναι, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος λογιστής ή αναλυτής για να τα υπολογίσει και σκεφτείτε ότι δεν συμπεριέλαβα τα υπόλοιπα λεφτά που ξοδεύει κάποιος φοιτητής στην Ελλάδα.

Υπολογίστε επίσης τις επιχειρήσεις που θα τρέφονται από τα ιδιωτικά αυτά πανεπιστήμια. Τα συγκροτήματα διαμερισμάτων, τα μικρά καταστήματα και οι μικρές βιομηχανίες.

Σκεφτείτε τέλος, πόσοι περισσότεροι ξένοι φοιτητές θα έρχονται να επενδύουν τα λεφτά τους σε σπουδές στα ιδιωτικά πανεπιστήμια της Κύπρου. Κοινή λογική είναι, καλύτερα να έρχονται να ξοδεύουν εδώ παρά να φεύγουν να ξοδεύουν αλλού. Μας συμφέρει να κρατάμε τους νέους να σπουδάζουν κοντά μας παρά να τους διώχνουμε να σπουδάζουν έξω.

Γιατί να πρέπει να θυσιάζεται μια ολόκληρη χώρα για τις ιδιοτροπίες μιας ομάδας 5-10 διανοουμένων;

Επειδή ναι, η συμπεριφορά αυτή έχει αντίκτυπο όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στον απλό κόσμο της Κύπρου!

Πως μπορεί όμως το Πανεπιστήμιο να επηρεάζει σε τέτοιο βαθμό τους Κυβερνητικούς οργανισμούς;

Πρώτα, πρώτα έχουν δημιουργήσει ένα γκέτο που μόνο αυτοί έχουν λόγο. Έχουν αυτοδιοριστεί σωτήρες της εκπαίδευσης και με την τεχνική του (συνηθισμένη στην Κύπρο) ο συγγενής του συγγενή, ο γνωστός του γνωστού και ο φίλος του φίλου επιβάλλονται παντού. Και όταν νιώθουν να απειλούνται, ξεσηκώνουν τους φοιτητές του Πανεπιστημίου και χύνονται στους δρόμους φωνάζοντας τραγικά συνθήματα και κάνοντας βαρύγδουπες δηλώσεις του στιλ «Μας κλέβουν το ψωμί μας» και «Δεν θα επιτρέψουμε στους άχρηστους να αγοράζουν πτυχία». Κάποιος πρέπει να τους πει ότι άλλο το Πολυτεχνείο και άλλο αυτοί. Στο Πολυτεχνείο είχαν λόγο και επαναστατούσαν, αυτοί δεν έχουν.

Δεν είμαστε όλοι φοιτητές, αλλά ίσως να είναι αύριο τα παιδία μας και σίγουρα οι φοιτητές είναι οι μέλλοντες επαγγελματίες που θα στηρίξουν την οικονομία της χώρας μας.

Αν οι φοιτητές αυτοί δεν έχουν τις ευκαιρίες και την αναγνώριση που χρειάζονται, πως θα αποδώσουν και πώς θα καταλήξουν αξιοπρεπείς και εποικοδομητικοί επαγγελματίες;

Με το να υποστηρίζονται και να προωθούνται οι απόψεις του Πανεπιστημίου Κύπρου, εξαναγκάζουμε ολόκληρες γενιές ταλαντούχων και ικανών ανθρώπων, στην αφάνεια και την υποτίμηση.

Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να θίξω τους φοιτητές του Πανεπιστήμιου. Είναι και ικανοί και ταλαντούχοι και αξίζουν το καλύτερο. Εκείνο που θέλω να θίξω είναι το ότι, στην εκπαίδευση πρέπει να υπάρχουν ίσες ευκαιρίες και όχι δικτατορικοί περιορισμοί.

Η εκπαίδευση ανήκει σε όλους μας, όλοι έχουμε το δικαίωμα να σπουδάσουμε και να αναγνωριστούμε ανάλογα με την αξία μας.

Όσο τα στερεότυπα και οι καρεκλοκένταυροι επηρεάζουν και καταπιέζουν την γενιά μας και τις γενιές που έρχονται, τόσο περισσότερο πρέπει να δυσανασχετούμε και να διαμαρτυρόμαστε για ίση μεταχείριση και ανάλογες ευκαιρίες.

Είμαι αισιόδοξος ότι τα πράγματα θα αλλάξουν στο προσεχές μέλλον.

Ή και πάλι, κάτι θα βρουν να μας κοροϊδεύουν για να διατηρούν τις καρέκλες τους ψηλά και τους ανταγωνιστές στην αφάνεια.

Προχτές διάβαζα στο Engadget, ότι οι τιμές των Memory Stick Duo Pro, της Sony, εππέσαν.

Ήταν αναμενόμενο, αφού οι συσκευές που το χρησιμοποιούν εν μόνο της Sony και ποιό συγκεκριμένα, το PSP. Ασπούμε εν πολλά λίοι τζίνοι που εννα αγοράσουν ξερω γώ, 2GB Memory Stick για την Digital Camera τους.

Όπως και να έχει, αγόρασα το πρώτο μου Memory Stick για την φωτογραφική μου πριν περίπου 1 χρόνο. 256MB, στην Κύπρο ήταν 60 ΛΚ, αγόρασα το που το Ebay , για 20 ΛΚ. Ακολούθως άμα απέκτησα PSP, αγόρασα 1GB που το Lik Sang.com , στις 50 ΛΚ την στιγμή που στην Κύπρο εθέλαν 125 ΛΚ.

Προχτές που λέτε, στο Ebay ήβρα ένα καταραμένο Memory Stick Duo Pro, το 1GB ήταν περίπου 15 ΛΚ τζιε τα 2GB περίπου 25 ΛΚ.

Καλή τιμή σκέφτηκα, τζιε άρπαξα ένα 2GB για το PSP μου, τωρά που εννα είμαι στην ξενιτιά να έχω να το γεμόννω μαλακίες.

Τηλεφωνώ που λέτε στον Γερμανό, τζιε ρωτώ πόσα για τα 2GB Memory Stick Duo Pro. Άμα τζιε είπε μου 92 ΛΚ, λλίον έληψε να με έβρει ο χάρταττας. 70 ΛΚ διαφορά!!!

Να πώ ότι ο τύπος που το Ebay , εν που το Hong Kong τζιε πίαννει τα ποιό φτηνά και ξέρω γώ, Ε, πόσα τα πίαννουν τα καταστήματα στην Κύπρο ρε παιθκία τζιε κόφκουν μας την κκελλέ μας;; Να ήταν η διαφορά κανένα δεκάλιρο να πώ στον θκίαολο, αλλα 70 λίρες!

Όπως τζιε να έσιη η συμβουλή είναι όσοι γουστάρουν έτσι μικροπράματα τζιε φαίνονται τους ακριβά στην Κύπρο, να κάμουν ένα Paypal τζιε να τσιακκάρουν το Ebay . Εννα με θυμηθούν!!

Απευθείας μετάφραση ενός ηλεκτρονικού μηνύματος που έλαβα σήμερα το πρωί. Ειρωνικό αλλά σίγουρα τραγικό.

Κανόνας 1: Στην Μέση Ανατολή, οι Άραβες πάντα επιτίθενται πρώτοι. Οι Ισραηλινοί πάντα αμύνονται. Η αντίδραση αυτή αποκαλείται «Αντίποινα».

Κανόνας 2: Οι Άραβες, είτε είναι Παλαιστίνιοι είτε είναι Λιβανέζοι, δεν έχουν δικαίωμα να σκοτώνουν Ισραηλινούς. Αυτό λέγεται «Τρομοκρατία».

Κανόνας 3: Το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να σκοτώνει Άραβες πολίτες. Αυτό λέγεται «Αυτοάμυνα» ή ποιό επίκαιρα «Έμμεση Ζημία».

Κανόνας 4: Όταν οι Ισραηλινοί σκοτώσουν πολλούς πολίτες, ο Δυτικός Κόσμος ζητά ανακωχή! Αυτό λέγεται «Αντίδραση της Διεθνούς Κοινότητας».

Κανόνας 5: Οι Παλαιστίνιοι και οι Λιβανέζοι δεν έχουν δικαίωμα να συλλαμβάνουν Ισραηλινούς στρατιώτες. Ακόμα και αν είναι μικρός αριθμός. Αυτό λέγεται «Απαγωγή».

Κανόνας 6: Το Ισραήλ έχει δικαίωμα να συλλαμβάνει όσους Παλαιστίνιους ή Λιβανέζους θέλει (μέχρι τώρα περίπου 10000 Παλαιστίνιους, 300 παιδία και χιλιάδες Λιβανέζους χωρίς δίκη). Αυτό λέγεται «Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας».

Κανόνας 7: Όταν λέτε το όνομα Χιζμπολλάχ, πάντα να διευκρινίζετε ότι την υποστηρίζουν η Συρία και το Ιράν. Αυτό λέγεται «Ο Άξονας του Κακού».

Κανόνας 8: Όταν λέτε το όνομα Ισραήλ, πάντα να διευκρινίζετε ότι το υποστηρίζουν η Αμερική, η Αγγλία και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Που ξέρετε, μπορεί και να το πιστέψει ο κόσμος.

Κανόνας 9: Όταν μιλάτε για το Ισραήλ, μην αναφέρεται τις λέξεις «Κατεχόμενες Περιοχές», «Ψηφίσματα ΟΗΕ», «Συνθήκη της Γενεύης». Αυτό λέγεται «Αντισημιτισμός».

Κανόνας 10: Οι Ισραηλινοί μιλούν καλύτερα Αγγλικά απο τους Άραβες. Για αυτό ακριβώς το λόγο τους αφήνουμε να μιλούν περισσότερο για να μας εξηγούν τους κανόνες 1 ως 9. Αυτό λέγεται «Αντικειμενική Δημοσιογραφία».

Κανόνας 11: Αν δεν συμφωνείτε με τους ποιό πάνω κανόνες ή αν κλείνετε προς την Αραβική πλευρά, αντί της Ισραηλινής, είσαστε ένας επικίνδυνος Αντισιμιτιστής. Θα χρειαστεί να κάνετε δημόσια απολογία, αν εκφράσετε την ειλικρινή σας γνώμη, όπως ο Μελ Γκίμπσον. Αυτό λέγεται «Δημοκρατία».

Λοιπόν εγώ επήρα το απόφαση.

Για να πάεις camping στην Πόλη της Χρυσοχούς πρέπει να κάμεις δάνειο με τρείς εγγυητές. Εν υπάρχει άλλος τρόπος, μιλούμε ότι οι ανθρώποι εφκάλαν τζιε τα σιοινία τζιε τα παλλούτζια.

Φραπέ, φίλε μου σε πλαστικό ποτηρούι του (ποτζίνο που βάλλεις νερό που τα ψυγεία με τις μπουκάλες) μόνο 1.50 ΛΚ. Σε νάκκουρουι πιό μεγάλο ποτήρι, 2.00 ΛΚ.

Να μεν σου πω ότι τα παγωτά τους ξεκινούν που την 1.50 ΛΚ τζιε πάν πάνω. Μα το θεό, επία να πιάσω ένα μπουκαλάκι νερό τζιε ένα αναψυκτικό, «2.20 ΛΚ» λαλεί μου!

Εμάχουμουν να ρουθουνίσω όπως τον Ρίκκο που τους γειτόνους τζιε να του πώ «έσιη κούσπο στο Μιτσερό».

Έβαλα τα πίσω τζιε είπα του «Ευχαριστώ, δεν θα πάρω».

Τωρά αν πάω τζιε ανοίξω μες την χωράφα έξω που το camping σαντουιτσίδικο τζιε να τα πουλώ ούλλα μισή τιμή εννα φταίω;

Αλλα χάτε, μόνο να φκαίννουν να παραπονιούνται ότι οι Κυπραίοι πάν στα κατεχόμενα τζιε εν έρκουνται στα δικά μας να κάμουν διακοπές. Αφού ρε μαλάκα, κλέφκεις με καθαρά τζιε με το νόμο, τζιε χωρίς κανένα εθνικό συναισθηματισμό, εγώ γιατί να σε σκεφτώ εσένα;

Τζιε που εν θα πατούν ούτε κουτσουκούτες μες τα camping σας, εννα φκαίννετε να κλείετε τα ράουνταπαουτ τζιε να κλέεστε ότι έσιετε οικογένειες να ζήσετε τζιε η κυβέρνηση εν σας βοηθά. Άσσιχτίρ, συγχύστηκα, πάω να φάω σουβλάκι με τζατζίκι.