Ιστοριες της Νεας Ληδρας

Author: Joshoua

  • Το χάσμα των γενεών

    Όσα χρόνια τζιαι να περάσουν, πάντα εννα υπάρχει κάποιος ο οποίος εννα μιλά για το χάσμα των γενεών. Δηλαδή, τις διαφορές που έχει μια γενιά με την αμέσως επόμενη, π.χ. γονιός με παιδί. Τα τελευταία χρόνια, η συχνότητα τούτου του χάσματος γίνεται ούλλο τζιαι ποιό μικρή. Με λλία λόγια, μπορεί να δεις τον αρφό σου τον μιτσή (που τον περνάς πάνω κάτω 6-7 χρόνια) τζιαι να αναρωτηθείς εύλογα «Ήμουν τζιαι εγώ έτσι, στην ηλικία του;»

    (more…)

  • Όταν εμείς είχαμε χοληστερόλη..

    Αν δεν είχα το Zen, στην Αγγλία, δεν θα μπορούσα να επιβιώσω. Τα 2-3 χιλίομετρα (μπορεί και περισσότερο) περπάτημα που κάνω κάθε μέρα, θα ήταν μονότονα και αβάσταχτα εκνευριστικα χωρίς το 30GB, μουσικό αξεσουάρ του μοντέρνου τρόπου ζωής.

    Έτσι λοιπόν, παρά να ακούω τον θόρυβο της πόλης και τα ακαταλαβίστηκα Geordie των ντόπιων του Newcastle, κλείνω τα αυτία μου με μελωδίες που αγαπώ και που δημιουργούν την δική μου μουσική επένδυση στο έργο που δίαλεξα να ζήσω τον τελευταίο χρόνο.

    Φυσικά, για κάθε περίπτωση και για κάθε δρόμο υπάρχει και η κατάλληλη μουσική. Το κατάλληλο συγκρότημα.

    Επι παραδείγματι, όταν η μέρα είναι μουντή και βροχερή (που συνήθως είναι) τα μουσικά ακούσματα που συντροφεύουν τον δρόμο μου ξεκινούν απο Διάφανα Κρίνα, Διονύση Σαββόπουλο, Μυλτιάδη Πασχαλίδη, Pink Floyd και άλλα παρόμοια. Ανάλογα και με την διάθεση μου όμως η μουσική αλλάζει. Πολλές φορές βρίσκω τον εαυτό μου να χαμογελάει κρυφά, καθώς ακούει Τζίμη Πανούση ή Χάρυ Κλύν και ανεβαίνει τις σκάλες του Μετρό. Πράγμα που οι Εγγλέζοι βρίσκουν πολύ παράξενο μέχρι ηλίθιο, εξού και ο τρόπος που με κοιτάζουν.

    Ένα πρωί την περασμένη εβδομάδα, ξεκίνησα να πάω στο Πανεπιστήμιο επιλέγοντας τον Νίκο Παπάζογλου να μου κάνει παρέα στον δρόμο. “Με το τραγούδι και το κρασί, σαν πέφτει το βραδάκι, στον νού μου έρχεσαι και ‘συ, με πνίγει το μεράκι..” και ο δρόμος για μια ακόμα βαρετή μέρα στην τάξη ξεκίνησε.

    Την ώρα που μπήκα στο μάθημα, ο καθηγητής καθότανε στα πίσω καθήσματα και περίμενε να γεμίσει η τάξη για να ξεκινήσει. Κλασσικός Εγγλέζος της νεώτερης γενίας του ’70. Λίγο ποιο πάνω απ’ τα 40, με σπόρ ντύσιμο και με το κλασσικό ειρωνικό ύφος που περιμένει να σε θύξει με την πρώτη ευκαιρία.

    Αφοσιωμένος λοιπόν στο “..οι κλέφτες που παραφιλάν του πέρνουνε, χαράτσι..”, περπάτησα για να καθήσω δίπλα στον μοναδικό Κύπριο που ήτανε στην τάξη μου ( τα ζώα της ίδιας φυλής, πάντα ακολουθούν το ένα το άλλο). Με την μουσική στην διαπασών, η ιδιέτερη και συνάμα τρεμάμενη φωνή του Παπάζογλου, γέμισε την ήσυχη αίθουσα, προκαλώντας την περιέργεια του Εγγλέζου καθηγητή μου ο οποίος ρώτησε τον διπλανό μου “What is he listening to?”. Με τιν άκρη του ματιού μου, έπιασα την παρατήρηση και αφάιρεσα το ένα ακουστικό για να ενημερώσω κατάλληλα τον γεμάτο απορία Εγγλέζο.

    Ο Πάνος, απάντησε πρώτος “Greek music..” και απευθείας, ο Εγγλέζος, ειρωνικά αποκρύνεται “Greek and music…isn’t that a bit contradictory?”. Τα γεμάτα ειρωνεία μάτια του με κοίταξαν και ένα χαμόγελο επιτυχίας σχηματίστηκε στο άσπρο του πρόσωπο. Και συνεχίζοντας μου λέει “You can answer, you know..” απλώνοντας περισσότερο το χαμόγελο.

    Δεν είμαι εθνικιστής. Ούτε πιστεύω σε μεγάλες ιδεές και μεγάλες πατρίδες και στ’ αλήθεια δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύει ο καθένας για τον τόπο μου. Μου φτάνει που τον αγαπώ εγώ.

    Αλλά εκείνη την στιγμή, ένιωσα να προσβάλει όχι μόνο την εθνικότητα μου, αλλά περισσότερο την μουσική μου και κατ’ επέκτασην τον Νίκο Παπάζογλου και όλους που παράτασσονταν γραμμή πίσω απο το όνομα αυτό, στην προκυμένη περίπτωση.Έπρεπε να απαντήσω..

    Ο Χάρυ Κλύν, έπιασε τόπο…

    “When you were eating berries, we already had cholysterol, my friend”.

    Η απάντηση μου του έσβησε το χαμόγελο. Στο μυαλό μου έβλεπα όλους τους ελληνόφωνους μουσικούς να χειροκροτάνε και να επευφημούν την αναμφησβίτητα, αφοπλιστική απάντηση μου, στο κακόγουστο αστείο.

    “That’s a good point, you got there.” και χαμογέλασε με συμβιβασμό.

    Ξανάβαλα το ακουστικό και συνέχισα “Είμαι ερωτευμένος, δεν με ενδιαφέρει ότι κι αν πουν, με μια απ’ τις Καρυάτιδες, με μια απ’ αυτες που λείπουν”. Συνέχισα να χαμογελώ με νόημα..

  • Πεθυμώ..

    Εν ξερώ αν είμαι απλά ένας ρομαντικός τύπος που εκόλλησε σε άλλες εποχές. Απλά όσο παιρνούν τα χρόνια πεθυμώ παραπάνω τον τζιερό που:

    • Το τριγωνάκι ήταν το καλύτερο παγωτό.
    • Αγρίνοαγοράζαμε άμα είχαμε λεφτά παραπάνω.
    • Τα λεφτά ήταν σελίνια.
    • Έπρεπε να είσαι σπίτι άμα ανάφκαν τα φώτα του δρόμου.
    • Η μίξ ήταν 15 σελίνια.
    • Ο γύρος ήταν μόνο βοδινός.
    • Η κόκα κόλες, ανοίγαν με δαχτυλίδι.
    • Αλλα ηταν ποιό ωραίες της μπουκάλας
    • Ο παγωτάρης επέρναν κάθε μέρα η ώρα 5 το απόγευμα.
    • Τα ηλιοβασιλέματα ήταν ποιό ωραία offline.
    • Η μάππα μες το χωράφι ήταν ποιό ωραία που το Pro Evolution.
    • Τα πάρτυ εγίνουνταν σε σπίτια τζιε εχορεύκαμε slow.
    • Τζιε εντρεπούμαστε να ζητήσουμε της μιτσίας να χορέψει.
    • Τα παπούτσια ήταν Alysida τζιε Spider.
    • Τα λιξία είχαν συντηριτικά, αλλα ετρώαμεν όσα εθέλαμε επειδή εκρούζαμεν το απόγευμα στο τρεχτό.
    • Το χωστό ήταν παιχνίδι για γερά νεύρα τζιε επέζετουν νύχτα στην γειτονία.
    • Το ποδήλατο ήταν όχημα για όλους τους δρόμους, τζιε έπρεπε να είναι χταρμένο.
    • Computer ίσιεν μόνο το πλουσιόπαιδο της γειτονίας.
    • Τζιε τζίνο ήταν Atari ST, Amiga 500, Amstrad CPC, Commodore, Spectrum ZX 80 ή το πολλή IBM Compatible 386.
    • Τον τζιερό που ο Sonic ήταν γραφικά με αρχίδια.
    • Τον τζιερό που οι μηχανούες επίανναν τσιφτέ.
    • Τα ποδοσφαιράκια επίανναν σελλίνι (αν δεν έκαμνες το κόλπο ποθ εκράταν τον μοχλό έξω για να παίζει πίντα).
    • Τα φλίππερ, εκάμναν ΚΛΑΚ, αμα έπιαννες έξτρα.
    • Η μουσική ήταν σε κασέττες των 45 τζιε των 60 λεπτών.
    • Τα τραγούδια ηχογραφούσαμεν τα που το ράδιο.
    • Τα μίκυ μάους ήταν η ώρα 18:00 που το ΡΙΚ.
    • Η Φρουτοπία ήταν το μόνο που εμπορούσε να κρατήσει σπίτι την ώρα που άλλοι επαίζαν μάππα.
    • Τα έργα ενοικιάζουνταν που το βίντεο κλάπ.
    • Δέκα σελίνια η κάθε κασέττα.
    • Τα στοιχήματα μας ήταν sandwich – cocacola που τον πέρτικο.
    • Έπρεπε να εν Παρασκεύη για να μείνουμε αργά έξω.
    • Τζιε ήταν ευκαιρία να τσιαρίσουμε μες τες γωνίες.
    • Τζιε ετρίφκαμε τα σίερκα μας στα χόρτα για να μεν μας μυριστούν οι γονιοί μας.
    • Τες πίτσες επίεννες στην πιτσαρία να τις πιάσεις.
    • Μια φορά κάθε δύο εβδομάδες, επειδή ήταν η μέρα που εν έκαμνε φαί η μάνα μας.
    • Τζιε οι πίτσες ήταν σπέσιαλ ή αλλο ένα-δύο είδη.
    • Τα χάμπουρκερ ήταν χάμπουρκερ όι περιπέξιμο.
    • Ο πόλεμος με τα φυσοκάλαμα τζιε τις μαυρομάτες ήταν καλύτερος που το Counter Strike.
    • Οι μανάες εν επαθέναν καρδιακό αν είχαμε κακκατούι που την πληγή πάνω στους αγκώνες μας ή στα γόνατα μας.
    • Τα καλάθκια του μπάσκετ εστύνναμεν τα μόνοι μας.
    • Τζιε οι γείτονες εσαλαπατούσαν επειδή εκάμναμεν φασαρία.
    • Οι μάππες ήταν λυμένες τζιε εφουσκόναν με την πόμπα του ποδηλάτου.
    • Τα chopper, τα attala, τα burner τζιε τα kuwahara ήταν ποδήλατα.
    • Εγράφαμεν ευχές σε λευκώματα.
    • Τζιε οι φωτογραφίες ήταν σε φίλμ των 24.
    • Ο Ράμπο έπουλαν παγωτό στις εκδρομές.
    • Που ήταν πάντα στο Μακένζυ.
    • Το Μετροπόλ ήταν σινεμά.
    • Τζιε το Debenhams, σπιτούι με παγωτά.
    • Μια λίρα έπερνεν σε μια εβδομάδα.
    • Το πορνό ήταν που το Tutti, το Prive τζιε που σκισμένες κόλλες.
    • Το σέξ ήταν ότι μας έδειχνε ο ANT1 και το Sigma κάθε Παρασκεύη η ώρα 12:00 την νύχτα.
    • Τζιε την άλλη μέρα όποιος το εθώρε, ελάλεν την περίληψη στο σχολείο.
    • Στες πισίνες ίσιεν βατήρες, τζιε κανένας εν εφοάτουν ότι εννα πνιούμε.
    • Τα τσίπιτος είχαν δωράκια, κκελλάες ποδοσφαιριστών.
    • Στα γενέθλια ίσιεν δωράκια.
    • Τζιε τζίελλη, κρέμα καραμελλέ, τζιε μιαν άκυρη κρέμα με φρούτα τζιε σαβουαγίαρ.
    • Τα αγόρια επέζαν μάππα τζιε τα κορίτσια κουμέρες.
    • Η μαντάμ Σουσού, η Ιζάουρα τζιε η Λωξάντρα ήταν οι μοναδικές σειρές που εθωρούσαν οι γονιοί μας.
    • Ακούαμε το Κυπριότικο σκέτς, την ώρα του εθνοφρουρού τζιε τις αφιερώσεις που το ράδιο.
    • Το πατάρι, η αιμοφόρ, η σένσοτάιν, το σαλάμι σνάκ (που δεν φοβάτε το μαχαίρι) τζιε ο Αθηαινίτης ήταν οι μόνες διαφημήσεις.
    • Τα σπίθκια εμυρήζαν λεμονίες την άνοιξη.
    • Εκόφκαμε φρούτα που τα δεντρά των γειτόνων.
    • Αμα εκάμναμε μαλακία, ετρώαμεν τες.
    • Αλλα εξέραμεν ότι οι γονιοί μας αγαπούσαν μας.
    • Επειδή επαίρναν μας Λούνα Παρκ να παίξουμε μια φορά το μήνα.
    • Τζιε να φάμε παγωτό Παπαφιλίππου.
    • Γεύση κόκκινο, κίτρινο, άσπρο και καφέ.
    • Οι κοπελλούες εδιούσαν το τηλέφωνο τους.
    • Η εδιούσαν το οι φίλες τους.
    • Τζιε έπρεπε να μιλήσεις πρώτα με τον παπά της πρίν να σου την δώκει στο τηλέφωνο.
    • Αν σου την εδία.
    • Τζιε αν δεν εκράταν το άλλο ακουστικό να ακούσει τί εννα της πείς.
    • Αλλά πάλε εγουστάραμε τζιε ερωτευκούμαστε.
    • Τον τζιερό που επαίζαμε τα διαλείμματα με το αυκούι τις μηχανής ή την μαππούα τον τσίπιτος.
    • Τον τζιερό που τους φίλους μας εφωνάζαμεν τους που τον δρόμο, όχι που SMS.
    • Τον τζιερό που ο κόσμος ακόμα εμεγάλωνε τα μωρά του μέσα στην αθωότητα τζιε στον ρομαντισμό, τζιε τον τζιερό που το Mad, το MTV τζιε το Cosmopolitan εν εδίχναν τιτσιρόκολες τζιε ανώμαλους να σούζουντε τζιε να μας βομβαρδίζουν με σέξ.
    • Τον τζιερό που το χωράφι ήταν το δεύτερο μας σπίτι τζιε τους φίλους μας εθωρούσαμεν τους κάθε μέρα, ζωντανά.

    Μπορεί να εκόλλησα σε μίαν άλλην εποχή. Εμπορούσα να γράψω τζί αλλα, αλλά νομίζω τόσα εν αρκετά για να περιγράψουν την χαρά που τρέμει όπως το φύλλο μέσα στην ψυσίη μου τωρά.

    Ο Στέλιος, ο Τζίωνης, ο Σταύρος, ο Χράτς, ο Αντώνης, ο Χριστόφορος, ο Νικολάκης, ο Πέτρος, ο Αντρικκάς, ο Βαράντ, ο Μάρκος, ο Κάρολος, ο Άνθος, ο Χαράλαμπος, ο Άντρεας, ο Γίαννης, ο Χάρης, ο Πάμπης, ο Σωτήρης, ο Πάμπος, ο Αχιλλέας, ο Άντρος….

    Τζιε ακόμα καμια 50ρκά άτομα.

    Μονο τούτοι καταλάβουν τί λείπει σήμερα που τον κόσμο.

    Τζιε ας μεν είναι δίπλα μου σήμερα οι παραπάνω…

    Ήταν τότε που εχρειάζετουν να είναι..

    Τον τζιερό που εκαθούμαστε χαμέ, να παίξουμεν αντρί..

  • Δεν σ’αγαπώ – Πάμπλο Νερούδα

    Δεν σ’αγαπώ, σαν να είσουν τριαντάφυλλο ή ζαφείρι

    η καρδία ενος γαρίφαλλου.

    Σ’αγαπώ, όπως αξίζει σε κάποια πράγματα να αγαπηθούν,

    μυστικά, ανάμεσα στην σκιά και στην ψυχή.

    Σ’αγαπώ, σαν ένα φυτό που δεν ανθίζει ποτέ,

    αλλά διατηρεί μέσα του, το φώς των κρυμμένων λουλουδίων.

    Λόγω της αγάπης σου, ένα συγκεκριμένο άρωμα,

    που αναδίεται βαθία μέσα απο τα σκοτάδια της γής, ζεί μέσα στο κορμί μου.

    Σ’αγαπώ, χωρίς να ξέρω πώς, πότε και απο πού,

    Σ’αγαπώ, ειλικρινά, χωρίς περιπλοκές και περιφάνια,

    σ’αγαπώ, επειδή δεν ξέρω πως να αγαπώ διαφορετικά..

    Όπου δεν υπάρχει “Εγώ”, ούτε “Εσύ”,

    Τόσο κοντά, που το χέρι σου πάνω στο στήθος μου, είναι το δικό μου..

    Τόσο κοντά, που όταν κλείνεις τα μάτια σου, αποκοιμάμαι..

    Μια δική μου μετάφραση του ποιήματος του Πάμπλο Νερούδα

  • Μια πίτσα, νηστίσιμη, παρακαλώ!

    Το ότι στην Κύπρο έχουμε μια παράξενη συνήθεια να ερμηνεύκουμε πράματα τζιαι καταστάσεις όπως μας συφφέρει, εκατάλαβα το, χρόνια πριν.

    Κλασικό παράδειγμα, εν η θρησκεία.

    Δηλαδή, στην Κύπρο ερμηνεύκουμε τες γραφές τζιαι γενικά τα θρησκευτικά θέματα με ένα πολλά ιδιαίτερο τζιαι πρωτοποριακό, μπορώ να πώ, τρόπο.

    Κοντεύκουν τα Χριστούγεννα βλέπετε, τζιαι έσιη κανένα μήνα αλόπως που οι καλοί Χριστιανοί, αρκέυκουν να νηστεύκουν. Δηλαδή, κόφκουν τα κρέατα (λέγε με σούβλα), τα λάθκια, τα γαλακτοκομικά και άλλα πολλά.

    Η ερμηνεία που διά η εκκλησία μας είναι ότι «Νηστεύουμε για να συνηθίσουμε στην εγκράτεια. Για να εξασκήσουμε τον εαυτό μας να συγκρατείται και να μην παρασύρεται στην αμαρτία, στις κακές πράξεις, στους πειρασμούς.».

    Κρατούμε την λέξη εγκράτεια.

    Η λέξη εγκράτεια και η λέξη Κυπραίος είναι έννοιες αντίθετες και δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιηθούν στην ίδια πρόταση, εκτός και αν στην εν λόγω πρόταση, η μία λέξη αναιρεί την άλλη. Όπως για παράδειγμα στην πρόταση.

    «Τώρα ρε να μεν σου κάμει εγκράτεια ο Κυπραίος!»

    Εγώ πάντως, έζησα την σκηνή που, ο Κυπραίος που νηστεύκει πίαννει την πιτσαρία της γειτονίας του τζιαι λαλεί του πίτσατζη:

    «Έλα ρε κουμπάρε. Να μου κάμεις θκίο extra large, νηστίσιμες, special τζιαι τρείς μερίδες πουτούντα σπρίρολλς (spring rolls για τους υπόλοιπους), νηστίσιμα. Για τελίβερί».

    Πίτσα νηστίσιμη, τυρί νηστίσιμο, χάμπουργκερ νηστίσιμο, σε λλίο τζιαιρό εννα έσιη σούβλα τζιαι σιεφταλίες νηστίσιμα.

    Κάτσε ρε κουμπάρε, ήντα νηστεύκεις στο τέλος της ημέρας.

    Δηλαδή, που εννα έρτει η ώρα που εννα μετρά ο Άγιος Πέτρος ποιός ενήστεψε τζιαι ποιός όχι, εσύ νομίζεις εννα μπείς μες την λίστα με τους νηστεύομενους;

    Άμαν ετσαρούκλησες θκίο πίτσες τζιαι μιαν τουζίνα πουτούντα σπρίρολλς (springrolls για τους υπόλοιπους), ήντα νηστεία έκαμες;

    Στο κάτω, κάτω ο θεός εν τζιαι χημική ανάλυση που κάμνει στες νηστείες.

    Σκεφτείτε τον τζιαιρό που οι πρώτοι Χριστιανοί εκάμαν τες νηστείες, να ίσιεν τούτα ούλλα τα νηστίσιμα version, των πραμάτων που απαγορεύαν.

    Εννα έπρεπε να ανοίξουν χημείο για να μπορέσουν να φκάλουν λίστες με προιόντα που εν θα έπρεπε να τρώμε.

    Τζιαι σοβαρά τωρά, έσιη κανένα που πιστεύκει ότι με το να τρώει ότι έτρωεν τζιαι πρίν που τες νηστείες, αλλα σε νηστίσιμο version, κάμνει καλό του εαυτού του;

    Ούτε καν κιλά εν τζιαι χάννεις. Πάλε εν που το χαρμπουρκεράδικο τζιαι που την πιτσαρία που τρώεις. Εν παραγγελία που άλλαξες, όχι τρόπο ζωής!

    Αφού εν ούλλα προιόν της σύγχρονης υπερκαταναλωτικής ζωής μας. Είτε νηστεύκεις είτε όχι, την νύχτα πάλε εννα ππέσεις με πρισμένη την σκεμπέ σου που το φαί.

    Πάλε, τζίνα ούλλα τα E (ξέρετε τζίνα ούλλα τα Ε200, Ε345 κλπ που γράφουν πίσω που τα κουτία των προιόντων), στον ίδιο τόπο εννα παν τζιαι την ίδια δουλεία εννα κάμουν.

    Ούλλα τα χημικά, εν νηστίσιμα δηλαδή, με την λογική που τρώμε στην Κύπρο.

    Εφήυραμε τρόπο δηλαδή να περιπέζουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας απέναντι στην θρησκεία, με το να καταναλώνουμε τα χημικά τζιαι τα μεταλλαγμένα που πουλούν τα φαστφουντάδικα.

    Που την άλλη, ποιός το είπε ότι νηστεία εν μόνο το φαί;

    Αφου πρέπει να νηστεύκει τζιαι η ψυσίη μας μαζί με το σώμα μας.

    Πε μου τωρά, ότι οι Κυπραίοι αμα νηστεύκουν, εν κουτσομπολεύκουν την γειτόνισσα τζιαι τον γείτονα τους, με τον καφέ τους το πρωί.

    Ή εν ξιτιμάζουν μες το αυτοκίνητο σαν πιαίνουν δουλεία, επειδή έσιη κίνηση.

    Υπάρχουν κάποια πράματα μες την κουλτούρα μας σαν Κυπραίοι, που δεν μπορεί να μας τα κόψει καμία νηστεία.

    Με λλία λόγια, άμα η ψυσίη μας τζιαι το πνεύμα μας εν νηστεύκει, ποίος ο λόγος να νηστέψει το σώμα μας.

    Τζίνο που λαλώ εν ότι, αφου νηστεύκουμε που νηστεύκουμε, να το κάμνουμε σωστά ή να μεν το κάμνουμε καθόλου.

    Εγώ ασπούμε τρώω τζιαι τες σούβλες μου, τζιαι τα χαλλούμια μου και τα παρελκόμενα τους, τζιαι αμα με ρωτούν απλά απαντώ ότι ,εν νηστεύκω ρε κουμπάρε. Νιώθω τζιαι καλύτερα με τον εαυτό μου αλλα τζιαι με την κοιλία μου.

    Αφήστε τζιαι το άλλο.

    Σε λλία χρόνια όπως μας θωρώ εννα νηστεύκουμε, με το ζόρι, με την πορεία που έπιασε η οικονομία μας.

    Καλύτερα να φάμε να σπάσουμε τωρά που τα έχουμε ομπρός μας, τζιαι έχουμε τζιαιρό ομπρός μας να νηστέψουμε.

    Πιστέψετε με.

    Γύρτε αλλο μία ζιβανία, τζιαι καλά Χριστούγεννα να φτάσουμε.