Αυτο το email έφτασε στα χέρια μου σήμερα το μεσημέρι (ευχαριστώ Βάκια μου).
Το άρθρο αποστάληκε στον διαδικτυακό “αυτοκινητόδρομο” απο κάποιον δασοπυροσβέστη, συνάδελφο του αρχικού συγγραφέα (επίσης εθελοντή δασοπυροσβέστη), με τον οποίο έδωσαν μάχη στα μέτωπα των πρόσφατων πυρκαγίων στην Ελλάδα.
Ήθελα να μαι η αφή στην άκρη των δακτύλων σου
ό,τι αγγίζεις, να χει κάτι κι από μένα
Να μαι τη νύχτα η φωνή χαμένων φίλων σου
που λεν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα (more…)
Προς Κυβέρνηση και Πολιτική ηγεσία:
Παρά να μας βάλλετε φόρους πας τα ψωμία τζιαι πας τα φαγία, καλύτερα πείτε μας, πόσα τζιε σε ποιούς θέλετε να τα διουμέ κάθε μήνα. Να κάμουμεν ένα standing order να τελείωνουμε. Παρα να μας περιπαίζετε κάθε λλίο τζιε να βάλλετε σελίνι, σελίνι πάνω. Σωστά;
Προς Ττόμη οφ Σαιπρους Νο2:
Κύριε Ττόμη, οι πολιτικοί μας κάμνουν τα σκατά τζιαι που μόνοι τους, εν σε χρειάζουνται. Νομίζω θα είσουν ποιό χρήσιμος σε βαφτίσια τζιαι χαρτώματα. Επίσης να παείς στον Γρυστόδουλον (οφ Γκρίς) να σου μάθει κάνενα ανέκδοτο να λαλείς στην τηλεόραση. Όπως μιλάς τωρά, καλύτερα να μας κλάννεις παρά να σε ακούμε.
Προς Κυβέρνηση και Πολιτική ηγεσία Ελλάδας:
Τα Ολυμπιακά έργα, η στέγη Καλατράβα, το πιπελό που έφερε η Παπαρίζου που την Γιουροβίζιον τζιαι η προτομή της Βουγιουκλάκη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να σβήσουν οι φωθκίες;
Ίσιαλλα να σας συνάξουν τζιαι εσάς τζιαι τους δικούς μας τους βόρτους, τζιαι να σας πετάξουν μέσα στην φωθκία να ησυχάσουμε!
Ψάχνοντας ένα ανάγνωσμα για να με βοηθήσει στον μεσημεριανό μου ύπνο, άνοιξα που λέτε το τελευταίο (νομίζω) τεύχος του περιοδικού «Το Περιοδικό». Μετροφυλώντας λοιπόν τις σελίδες, βρέθηκα μπροστά σε ένα άρθρο της Ρούλας Σχίζα σχετικά με το γιατί γουστάρουμε που είμαστε Κύπριοι.
Το πρώτο πρόβλημα είναι το ότι, το άρθρο ήταν γραμμένο στην Νέα Ελληνική. Ίνταλως γίνεται, να γουστάρεις που είσαι Κυπραίος, χωρίς πάνω που ουλλα τζιάι πρώτα που ουλλα να γουστάρεις που μιλάς Κυπριακά! Όπως τζιάι να έσιη, αυτή η πρώτη παρατήρηση δεν με εμπόδισε να συνεχίσω την ανάγνωση του άρθρου.
Έχω κόψει το τσιγάρο, είπα, εδώ και ένα μήνα.
Κάποτε, ανάβω κανένα για να κάνω παρέα σε φίλους. Δικαιολογία φυσικά, μπορώ να το αποφύγω, ίσως όμως να μην θέλω.
Ο πόνος στην αριστερή μου ωμοπλάτη δεν λέει να ησυχάσει. Νόμιζα ότι ήταν το τσιγάρο, φαίνεται ότι δεν είναι όμως.