Εθκίαβαζα σήμερα στον Πολίτη ένα άρθρο για τα σάντουιτς στα σχολεία. Έχουν σταφυλόκοκκο λαλούν, δηλαδή εν ξημαρισμένα, κάχλικα που λέμε. ΕΛΑ ΡΕ!!
Καλά, εντάξει εν τζιαι φταίν τα πλάσματα του Πολίτη, καλά εκάμαν τζιαι ετσιακκάραν το, τζιαι αποκαλύψαν το. Εν λλίο αργά όμως νομίζω, έσιη τόσα χρόνια που τα φαγία της καντίνας εν απαίσια τζιαι εν ασχολείτε κανένας. Φυσικά τωρά εν εκλογές, οπόταν εννα ακούσουμε πολλά. Κάλλιο αργά παρά ποτέ πάντως.
Είπα να γράψω τους 10 ποιο σημαντικούς Ελληνικούς δίσκους, κατά την γνώμη μου. Τωρά, για να ξεκαθαρίσω την θέση μου, εν είμαι το Rolling Stone τζιαι ούτε άκουσα ούλλους τους δίσκους που εφκήκαν ποττέ για να εν η άποψη μου απόλυτη.
Απλά εν 10 δίσκοι που θεωρώ εγώ σημαντικούς για την εποχή που εφκήκαν τζιαι με βάση τα ακούσματα μου, πάντα.
Τούτο εσηνέβηκε εχτές σε γνωστή μπυραρία της Λευκωσίας, με καθιερωμένο φεστιβάλ μπύρας κάθε χρόνο.
Η Μαρία η σερβιτόρα, έδειξε που την αρχή της νύχτας τα δόντια της.
Όμορφη τζιαι απλή αλλα τζιαι με μια πολλά γλυτζία άγριαδα. Σε καμία περίπτωση δεν εχαρίστηκε στα πειράγματα τζιαι τα αστεία του αντρικού πλυθησμού γύρω της.
(more…)
Πάει που λέτε ένας τύπος, σε ένα πολυκατάστημα, ψάχνοντας για δουλεία.
Από τα πολυκαταστήματα, που πουλάνε τα πάντα, από πινέζες μέχρι αυτοκίνητα.
Τον ρωτάει ο υπεύθυνος:
– Έχεις εμπειρία από πωλήσεις;
– Είχα ένα μπακάλικο παλιά, στο χωρίο μου.
Του απαντάει ο νεαρός.
Ο υπεύθυνος τον συμπάθησε και τον προσέλαβε να ξεκινήσει την ίδια μέρα.
Μέρος Πρώτο
Κάτι πεθανίσκει μέρα με την μέρα μέσα μου.
Μπορεί να εν η θέληση μου για ζωή.
Μπορεί να εν η προσπάθεια να καταλάβω τον κόσμο.
Μπορεί να εν οι αντιλήψεις μου για ρομαντισμούς, φιλίες, αγάπες τζιαι αξίες.
Εν ξέρω τι ένι.
Νίωθω το που πεθανίσκει όμως, τζιαι άρκεψε να βρωμεί τζιόλας.