Το πρώτο (απο τρία) μέρη μιας ερωτικής ιστορίας.
Γραμμένο απο ένα εξαιρετικό, ερωτικό ποιητή της Κύπρου. Τον Πέτρο Κ. Πεσκέσιη (1900 – 1968)
Φίλοι τζιαι φιλενάδες μου
κρωστείτε ((ακρωαστείτε, ακούστε)) τους σεβτάες μου,
πέρκι ((μήπως)) με λυπηθείτε.
Για τούντα πάθη που με τρών,
πέτε μου που έσιη γιατρόν
να γίανω, να χαρείτε.
Χαμηλά φώτα. Αυτοσχέδια πίστα, με το τραπεζάκι της σαλοτραπεζαρίας στην γωνία του δωματίου, να μην εμποδίζει.
Καρέκλες γύρω. Κορίτσια με πρασινο-κόκκινες καρό φούστες, ζιβάγκο μπλούζες και κοντό, καρέ μαλλί.
Αγόρια, με πλατία τζίν, πουκάμισα χωρίς κολάρο και παράξενες φράντζες. Dr Martins και L.A. Gear. Στο τραπέζι το μπόλ με τα τσίπς, δίπλα απο την κρέμα με τα σαβουαγίαρ και το τζέλλυ Μον-Αμί.
Μια μαγευτικά κίτς εποχή.
Οι πρώτοι μας έρωτες..
Η ηχογραφημένη απο το ράδιο, κασέτα με τον Dr Alban και τους 2 Unlimited, μπαίνει στην αυτοσχέδια θήκη της.
Λίγο πρίν τις 12. Κάποιος πατά το Play.
Η ευκαιρία που περίμενα όλη την εβδομάδα στο σχολείο.
Με τα πόδια κομμένα, το στομάχι μου άνω-κάτω και την καρδία μου να χτυπάει σαν τύμπανο, πλησίασα με δήθεν τσαμπουκά.
Τα χέρια στις τσέπες. “Έλενα..θέλεις να χορέψουμε;”
Όλο το βράδυ χαμογελούσα στο μαξιλάρι μου.
Στο φόντο έπαιζε…
Εψές εθώρουν τηλεόραση στον αρφό μου.
Εκάθουμουν χαμέ με την Γεωργία, την 17 μηνών αδερφότεχνη μου και βαφτιστική μου 🙂 τζιαι εθωρούσαμε μαζί τα νέα που το ΡΙΚ.
Σε κάποια φάση εφκήκεν ο Υπουργός Οικονομικών (εμένα θυμίζει μου παραπάνω κακό σε έργο με τον Τσίακ Νόρρις ή τον Τσιάρλς Μπρόνσον παρά Υπουργό) τζιαι ανάλυεν μας το βιοτικό επίπεδο της Κύπρου. Βασικά επροσπάθαν να μας πείσει ότι ούλλα εν μια χαρά. Ότι εν άδικα που σαλαπατούμε ότι ακριβήναν τα πράματα τζιαι ότι εν ιδέα μας ότι όσον πάμε εν μας κανούν οι μισθοί μας να φκάλουμε τον μήνα.
Συγκεκριμένα έμεινεν μου η κουβέντα που έκοψε σε κάποια φάση τζιαι λαλεί ότι, στην Κύπρο όλοι περνούμε το ίδιο καλά άλλωστε το λένε και οι αριθμοί. Δηλαδή Κύριε Υπουργέ εν ιδέα μου ότι “κάποιοι” ξοδεύκουν πάνω σε ρολόγια τζιαι πάνω σε πούρα, κάθε μήνα, όσα πίαννω εγώ σε 6 μήνες. Επίσης εν παραίσθηση ότι το κουλλουρούι που εμάσαν το μωρό δίπλα μου εστοίχισε μου σχεδόν μία λίρα τζιαι το περιοδικό που εδίαβαζεν ο αρφός μου (Wired ρισπέκτ) έγραφεν πάνω πέντε λίρες (ή εννία ευρά).
Εν ούλλα ψευδαισθήσεις, μεν ακούετε κανένα. Εν ούλλα καλά, εν ούλλα ΟΚ, ούλλη η Κύπρος εν βουττημένη μες τα χρέη (έτσι είπαν κάποιοι παρέες κάποτε). Συγγνώμη Κύριε Υπουργέ..
Η Γεωργία, άπλωσεν το σίερι της τζιαι έδειξε την τηλεόραση με απορία, έκλωσε τα δαχτυλούθκια της τζιαι λαλεί μας “Τούτο;;” (νομίζω ότι εν έθελε άλλο κουλλούρι τζιαι κάποιου έθελε να το πασάρει)..εγώ επήρα το διαφορετικά.
“Τούτο πελλό,αγάπη μου..τούτο πελλό”
Εγύρευκα πολλή τζιαιρό την αφορμή να γράψω κάτι για τις γενέτζιες. Όι για ούλλες αλλα για ενα συγκεκριμένο είδος που κυκλοφορά τα τελευταία χρόνια ανάμεσα μας τζιαι βρίσκεται στην ακμή του στο μικρό μας νησί. Όνομα εν έχω να τους δόκω, δυστηχώς. Σίουρα όμως αμα συνεχίσετε την ανάγνωση εννα τις αναγνωρίσετε.
Είδα μια διαφήμηση για μια καινούργια παράσταση, της οποίας η υπόθεση εν κάτι γκόμενες που γυρίζουν να έβρουν πραγματικούς άντρες στην επαρχία και σε άλλες περιοχές, επειδή οι άντρες που έχουν μες τους κύκλους τους εννεν όπως ήταν παλία.
Γενικά τούντη μαλακία εβαρέθηκα να την ακούω. Εκατάντησε ποίημα, στα χείλη κάθε γκόμενας που εν ξέρει τί θέλει να σου σύρνει την ατάκα «Ε, μα οι άντρες εννεν όπως παλία». Εν κανεί τούτο, εκαταντήσαμε όπου γυρίσουμε να έσιη κάτι που να ασχολείτε με κάποια γυναίκα η οποία δεν βρίσκει ευκαρίστηση που τον άντρα της ή που τους άντρες γυρώ της. Είτε τούτο εν κάτι σειρές του στύλ “Sex and the City”, είτε εν κάτι εκπομπές της Βάνας Πάρπας τζιαι της Ελίτας, είτε εν κάτι περιοδικά όπως το “Cosmopolitan” τζιαι πάει λέγοντας.
Είπαν το τζιαι τα νέα.
Μετά απο απορίες που είχαν οι Ευρωπαικές επιτροπές (για τα ανθρώπινα δικαιώματα τζιαι τούτες τες πελλάρες), οι αστενομικοί μας εφκίκαν να μας ρωτήσουν εμάς (αφού οι ίδιοι εν ξέρουν).
Τόσα καπαρέ, στην Κύπρο, πως συντηρούν 1200 καλλιτέχνιδες, αφου τα έσοδα που την πελατία τζιαι τα ποτά που δηλώνουν στον φόρο εν μηδαμινά;
Τι να σας πώ, κύριοι αστυνομικοί μου τζιαι εγώ..
Αμπα τζιαι πουλούν γενέτζιες;;
Τωρά εγω εν ηξέρω, άκουσα..πολλά λέγονται ΑΛΛΑ δεν είδα εγώ..
Σημείωση: Οι απορίες της Ευρωπαικής επιτροπής ήταν σε σχέση με το ότι η Κύπρος έχει 1200 καλλιτέχνιδες αλλά ούτε μία όπερα ή έστω κάτι σχετικό με παραστάσεις μπαλέτου και τα λοιπά..
Θα επιστρέψω μετά το διάλειμμα με καινοιύργιο άρθρο 🙂