Author: Joshoua

  • Αυτόματη μουσική στα Blogs.

    Λοιπόν…

    Επρόσεξα τον τελευταίο τζιαιρό ότι πολλές σελίδες, τζιαι συγκεκριμένα διάφορα blogs εβάλαν ενα μασκαραλικκούι στην μπάρα τους, που παίζει μουσική.

    Άσχετο αν η μουσική εν καλή ή όχι, εμένα τσακρούν τα νεύρα μου αμα μπαίννω μες την σελίδα τζιαι ολόισια ξεκινά μουσική που το πούποτε. Ειδικά άμα κάθουμε ήρεμος τζιαι εν τζιαι τα μεγάφωνα νάκκουρι δυναμωμένα, αρκέφκει το τάμπα-τούμπα τζιαμέ που εν το περιμένω τζιαι αντζιελοσσίαζουμε.

    Βασικό πολλά, για ούλλους όσους έχουν σελίδα, είτε εν νέοι μες το ίντερνετ, είτε ασχολούνται που χρόνια.

    Η αυτόματη μουσική, κάμνει παραπάνω ζημία στην σελίδα, παρά καλό.

    Τζιαι εξηγώ κάποιους λόγους ποιό κάτω:

    (more…)

  • Το τράμ το τελευταίο

    Ένιωθα την μοτόρα τις τελευταίες μέρες ότι κάτι είσιεν. Σάννα τζιαι ελάλεν μου «Κατέβα τσίακκαρε με επειδή εν νιώθω καλά». Τελικά εχτές το μεσημέρι επρόσεξα ότι εχάθηκε μια βίδα που το πίσω ψαλίδι τζιαι ο τροχός ήταν σε κρίσιμη κατάσταση. Αν ήταν εργοστάσιο η μοτόρα μου, είσιεν να αφτέννουν ούλλες οι λαμπούες των συναγερμών τζιαι να βουρούν οι υπαλλήλοι πανικόβλητοι να γλιτώσουν.

    Όπως τζιαι να έσιει, ο μηχανικός εξεκαθάρισε μου ότι έππεσε πολλή δουλεία μετά τις γιορτές οπόταν που εβδομάδας εννα μπορέσει να με βοηθήσει. Αντιλήφθηκα, τότε ότι για μια εβδομάδα πρέπει να έβρω εναλλακτική λύση για να πηαίννω δουλεία.

    (more…)

  • Empty Spaces..

    Πως πρέπει να γεμώσουμε τελικά, τα όφκιερα κομμάθκια που μας αφήνει η ζωή που ζούμε;

    Τα συναισθηματικά κενά, που φοούμαστε ή αγνοούμε τζιαι εν συμπληρώνουμε ποττέ..

    Να αγοράσουμε νέο αυτοκίνητο;

    Να δουλέψουμε ως το πρωί;

    Να φυλάξουμε λίρες στην τράπεζα;

    Να γεμώσουμε χαρκία, πτυχία, πιστοποιητικά, αναγνωρίση;

    Να μεν ξεκουραστούμε ως που να πεθάνουμε..

    Με την ράσιη μας γυρισμένη στον τοίχο που κτίζουμε γυρώ μας μέρα με τη μέρα..

    What shall we do to fill the empty spaces
    Where waves of hunger roar?
    Shall we set out across the sea of faces
    In search of more and more applause?
    Shall we buy a new guitar?
    Shall we drive a more powerful car?
    Shall we work straight through the night?
    Shall we get into fights?
    Leave the lights on?
    Drop bombs?
    Do tours of the east?
    contract diseases?
    Bury bones?
    Break up homes? Send flowers by phone?
    Take to drink?
    Go to shrinks?
    Give up meat?
    Rarely sleep? Keep people as pets?
    Train dogs?
    Race rats?
    Fill the attic with cash?
    Bury treasure?
    Store up leisure?
    But never relax at all
    With our backs to the wall

    Aπο την ταινία The Wall, των Pink Floyd και Alan Parker

  • Αλλοδαπές Συνοικίες

    Πριν δύο χρόνια περίπου, επήρε με ένας φίλος να φάμε γύρο σε ένα καινούργιο γυράδικο που είσιεν ανοίξει στην περιοχή δεξιά απο τον κυκλικό κόμβο του «Όχι» στην Λευκωσία. Είσιεν μου κάμει εντύπωση το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κατάστημα, εν είσιεν μενού στα Ελληνικά, ήταν είτε Συριακά, είτε κάτι μισοφαγωμένα Εγγλέζικα.

    Ο γύρατζης επίσης, εν ήξερε τζιαι πολλά Ελληνικά οπόταν έπρεπε να του δείχνουμε με το σίερι στο περίπου τί εθέλαμε. Τέλος, οι περισσότεροι θαμώνες του καταστήματος, ήταν ξένοι, προφανώς Σύριοι οι οποίοι ερίχναν μας κλεφτές ματίες του ύφους «Καλά τούτοι ύνταλως εβρεθήκαν δαμέ;». Για πρώτη φορά, τότε, ένιωσα ότι είμαι ξένος κάπου, τζιαι το απίστευτο ήταν το ότι, τούτο εσυνέβαινε στην ίδια μου την χώρα.

    (more…)

  • Ο πειρατής, του πειρατή..

    Έκατσα καμπόσο τζιαιρό τον μύλο. Εφάαν με οι δουλείες, οι έρωτες τζιαι τα παιχνίθκια του Wii τζιαι του κομπιούτερ. Ναι, δηλώνω δημόσια ότι κατά βάθος είμαι αθεράπευτα ρομαντικός τζιαι πάνω που ούλλα geek.

    Όπως τζιαι να έσιει. Σήμερα το πρωί, ήρτα με το αυτοκίνητο δουλεία. Συνήθως σύρνω μέσα κανένα CD τζιαι περνά η ώρα μου ώσπου να φτάσω στον προορισμό μου. Τα πρωινά όμως, εν ξέρω γιατί, θέλω να ακούω ράδιο. Βασικά γουστάρω να ακούω πλάσματα να μιλούν, έστω τζιαι αν λαλούν μαλακίες, δια μου μιαν αίσθηση νομίζω του ότι εν εσηκώθηκα μόνος μου που το χάραμα, ότι η πόλη εξύπνησε.

    Σε ένα σταθμό λοιπόν σήμερα (εν ξέρω ποίον, ένα πουτζίνους που παίζουν τα ίδια τραούθκια ούλλη μέρα, τζιαι ούλλοι τους οι εκφωνητές εν καλαμαράες) έδωκα πάνω σε ένα τραούδι της Δέσποινας Ολυμπίου. Μια συμπαθητική μαλακία, ποτζίνες που ακούουν οι 12χρονες στα πάρτι γενεθλίων τους σαν παίζουν κουμέρες. Το τραούδι, όπως εφρόντισε να μας πληροφορήσει ο συμπαθέστατος εκφωνητής παρέα με την «φακκώ-πας-τους-τοίχους-που-την-χαρά-μου» συν-εκφωνήτρια του, το έγραψε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης. Δικά μας παιδία τζιαι οι δύο τους.

    (more…)