Author: Joshoua

Λοιπόν…

Επρόσεξα τον τελευταίο τζιαιρό ότι πολλές σελίδες, τζιαι συγκεκριμένα διάφορα blogs εβάλαν ενα μασκαραλικκούι στην μπάρα τους, που παίζει μουσική.

Άσχετο αν η μουσική εν καλή ή όχι, εμένα τσακρούν τα νεύρα μου αμα μπαίννω μες την σελίδα τζιαι ολόισια ξεκινά μουσική που το πούποτε. Ειδικά άμα κάθουμε ήρεμος τζιαι εν τζιαι τα μεγάφωνα νάκκουρι δυναμωμένα, αρκέφκει το τάμπα-τούμπα τζιαμέ που εν το περιμένω τζιαι αντζιελοσσίαζουμε.

Βασικό πολλά, για ούλλους όσους έχουν σελίδα, είτε εν νέοι μες το ίντερνετ, είτε ασχολούνται που χρόνια.

Η αυτόματη μουσική, κάμνει παραπάνω ζημία στην σελίδα, παρά καλό.

Τζιαι εξηγώ κάποιους λόγους ποιό κάτω:

(more…)

Ένιωθα την μοτόρα τις τελευταίες μέρες ότι κάτι είσιεν. Σάννα τζιαι ελάλεν μου «Κατέβα τσίακκαρε με επειδή εν νιώθω καλά». Τελικά εχτές το μεσημέρι επρόσεξα ότι εχάθηκε μια βίδα που το πίσω ψαλίδι τζιαι ο τροχός ήταν σε κρίσιμη κατάσταση. Αν ήταν εργοστάσιο η μοτόρα μου, είσιεν να αφτέννουν ούλλες οι λαμπούες των συναγερμών τζιαι να βουρούν οι υπαλλήλοι πανικόβλητοι να γλιτώσουν.

Όπως τζιαι να έσιει, ο μηχανικός εξεκαθάρισε μου ότι έππεσε πολλή δουλεία μετά τις γιορτές οπόταν που εβδομάδας εννα μπορέσει να με βοηθήσει. Αντιλήφθηκα, τότε ότι για μια εβδομάδα πρέπει να έβρω εναλλακτική λύση για να πηαίννω δουλεία.

(more…)

Πριν δύο χρόνια περίπου, επήρε με ένας φίλος να φάμε γύρο σε ένα καινούργιο γυράδικο που είσιεν ανοίξει στην περιοχή δεξιά απο τον κυκλικό κόμβο του «Όχι» στην Λευκωσία. Είσιεν μου κάμει εντύπωση το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κατάστημα, εν είσιεν μενού στα Ελληνικά, ήταν είτε Συριακά, είτε κάτι μισοφαγωμένα Εγγλέζικα.

Ο γύρατζης επίσης, εν ήξερε τζιαι πολλά Ελληνικά οπόταν έπρεπε να του δείχνουμε με το σίερι στο περίπου τί εθέλαμε. Τέλος, οι περισσότεροι θαμώνες του καταστήματος, ήταν ξένοι, προφανώς Σύριοι οι οποίοι ερίχναν μας κλεφτές ματίες του ύφους «Καλά τούτοι ύνταλως εβρεθήκαν δαμέ;». Για πρώτη φορά, τότε, ένιωσα ότι είμαι ξένος κάπου, τζιαι το απίστευτο ήταν το ότι, τούτο εσυνέβαινε στην ίδια μου την χώρα.

(more…)

Έκατσα καμπόσο τζιαιρό τον μύλο. Εφάαν με οι δουλείες, οι έρωτες τζιαι τα παιχνίθκια του Wii τζιαι του κομπιούτερ. Ναι, δηλώνω δημόσια ότι κατά βάθος είμαι αθεράπευτα ρομαντικός τζιαι πάνω που ούλλα geek.

Όπως τζιαι να έσιει. Σήμερα το πρωί, ήρτα με το αυτοκίνητο δουλεία. Συνήθως σύρνω μέσα κανένα CD τζιαι περνά η ώρα μου ώσπου να φτάσω στον προορισμό μου. Τα πρωινά όμως, εν ξέρω γιατί, θέλω να ακούω ράδιο. Βασικά γουστάρω να ακούω πλάσματα να μιλούν, έστω τζιαι αν λαλούν μαλακίες, δια μου μιαν αίσθηση νομίζω του ότι εν εσηκώθηκα μόνος μου που το χάραμα, ότι η πόλη εξύπνησε.

Σε ένα σταθμό λοιπόν σήμερα (εν ξέρω ποίον, ένα πουτζίνους που παίζουν τα ίδια τραούθκια ούλλη μέρα, τζιαι ούλλοι τους οι εκφωνητές εν καλαμαράες) έδωκα πάνω σε ένα τραούδι της Δέσποινας Ολυμπίου. Μια συμπαθητική μαλακία, ποτζίνες που ακούουν οι 12χρονες στα πάρτι γενεθλίων τους σαν παίζουν κουμέρες. Το τραούδι, όπως εφρόντισε να μας πληροφορήσει ο συμπαθέστατος εκφωνητής παρέα με την «φακκώ-πας-τους-τοίχους-που-την-χαρά-μου» συν-εκφωνήτρια του, το έγραψε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης. Δικά μας παιδία τζιαι οι δύο τους.

(more…)