Author: Joshoua

Εκατέβαινα το κατήφορο του αυτοκινητόδρομου, από Κοκκινοτρυμιθία προς την Λευκωσία. Πριν τα φώτα του Απολλώνιου, επρόσεξα την εκκλησία της Αγίας Σοφίας, η οποία ξεχωρίζει που τα άλλα κτήρια της περιοχής.

Μεγάλη τζιαι εντυπωσιακή. Αντάξια τζιαι εφάμιλλη της αντίστοιχης εκκλησίας που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη τζιαι εμετατράπηκε σε τζαμί που τους Οθωμανούς. Ένα κτήριο, σχεδόν όσο εν ένα γήπεδο του μπάσκετ ή όσο εν ένα δημόσιο νηπιαγωγείο ή όσο εν μια δημόσια πισίνα ή ακόμα όσο εν ένα πάρκο με τραμπάλες, παγκάκια τζιαι τσουλήθρες για να παίζουν τα μωρά.

(more…)

Το σπίτι του Χαρίλαου, εν ποτζίνα τα παλιά, που ακόμα στέκουν μες τες γειτονίες της μεταπολεμικής Λευκωσίας. Ένα συνηθισμένο σπίτι, με μια μικρή αυλή, βεράντα με πέρκολα τζιαι ένα ακανόνιστο κήπο με τριανταφυλιές, ζουμπούλια τζιαι γιαννϊες.

Πολλοί που εμάς εμεγαλώσαμε σε ένα τέθκοιο σπίτι. Επαίζαμε τζιαι εδημιουργούσαμε ένα ιδιαίτερο μικρόκοσμο, αποτελούμενο που λιμπούρους, παπαρούνες, χώματα τζιαι φυτά, μέσα στην αυλή των δικών μας.

(more…)

Τις προάλλες έπρεπε να στείλω ένα πακέτο στην Ελλάδα.

Αν τζιαι αποφεύγω να χρησιμοποιώ τις Κυβερνητικές υπηρεσίες, όπως ο θκίαολος το λιβάνι, αποφάσισα να τους δόκω μια ευκαιρία τζιαι να χρησιμοποιήσω τα Κυπριακά ταχυδρομεία για να κάμω την δουλεία μου.

Πάω το πρωί στο ταχυδρομείο της περιοχής μου. «Καλημέρα σας» λαλώ. Ο υπάλληλος εσήκωσε την κκελλέ του πίσω που το γραφείο, τζιαι έμεινε τζιαι εθώρε με, σιωπητός τζιαι καραμουτσιασμένος με ύφος «Παναϊα μου, μιαν εφημερίδα εν θα μας αφήκουν να θκιαβάσουμε. Αρκέψαν που το χάραμα του φού.».

(more…)

Δεν με καθορίζουν, τα εμπόδια που έχουν παρουσιαστεί στον δρόμο μου

με καθορίζει το κουράγιο που είχα να δημιουργήσω καινούργιους δρόμους.

Δεν με καθορίζουν, οι απογοητεύσεις που είχα

με καθορίζει η πίστη και η δύναμη που είχα να δοκιμάσω ξανά.

Δεν με καθορίζει, το πόσο έχει διαρκέσει μια σχέση

με καθορίζει το πόσο δυνατά έχω αγαπήσει και το πόσο πρόθυμος είμαι να αγαπήσω.

Δεν με καθορίζει, το πόσες φορές έχω χάσει τα πόδια και έχω πέσει

με καθορίζει το πόσες φορές έχω σηκωθεί και έχω ξαναπερπατήσει.

Δεν είμαι ο πόνος μου

Ούτε και το παρελθόν μου

Είμαι αυτό που γεννήθηκε από την στάχτη.

Το ποίημα δεν είναι δικό μου.

Είναι δική μου μετάφραση ενος ποιήματος που βρήκα στο ίττερνετ.

Αν έχει κάποιο που ξέρει σε ποίον ανοίκει να μας το πεί να το μάθουμε.

Τις προάλλες στην τηλεόραση, εμιλούσε ο Αρχιεπίσκοπος για την υπογεννητικότητα.

Που τα λεγόμενα του όμως εκατάλαβα ότι ήθελε να μας «κρούσει τον κώδωνα του κίνδυνου» γιατί από ότι λαλεί, ο αλλοδαπός πληθυσμός αυξάνεται, ενώ ο Ελληνοκυπριακός μειώνεται επικίνδυνα.

Έτσι σε μερικές δεκαετίες, ο δημογραφικός χαρακτήρας του νησιού θα αλλάξει τζιαι οι αλλοδαποί θα έχουν ένα σεβαστό πληθυσμιακό ποσοστό, τόσο μεγάλο που ίσως να ξεκινήσουν να ζητούν δικαιώματα παραπάνω από όσα τους αναλογούν τωρά.

Με λλία λόγια, γ…..τε γιατί χανόμαστε.

(more…)