Author: Joshoua

Καταλαβαίνω ότι σαν κοινωνία, δεν προωθούμε τα παιδία μας να ρισκάρουν, να δοκιμάσουν πράματα καινούργια. Η συμπεριφορά των γονίων εν βασικός παράγοντας.

Που την ημέρα που θα γεννηθούν, οι γονιοί απλώνουν τα φτερά τους γυρώ που τα μωρά με σκοπό να τα προστατεύσουν που τα πάντα. Δεν τα αφήνουν να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο τζιαι προωθούν τα να ακολουθήσουν ένα μονοπάτι δοκιμασμένο τζιαι ασφαλές, που ταυτόχρονα θα δοκιμάσουν να ακολουθήσουν τζιαι ούλλοι οι υπόλοιποι της γενίας τους.

Έτσι καταλήγουμε ούλλοι να θέλουμε να γίνουμε δάσκαλοι, καθηγητές, κυβερνητικοί, γιατροί, δικηγόροι τζιαι τραπεζικοί. Όποιος δοκιμάσει να γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό (όπως για παράδειγμα χορευτής ή ζωγράφος), οι πρώτες αντιδράσεις που τον περίγυρω του θα είναι να τον αποθθαρύνουν τζιαι να το πείσουν να κάμει κάτι άλλο.

Τα τελευταία χρόνια, η μοντέρνα αντιμετώπιση είναι να αφήκεις το κοπελλούι σου να σπουδάσει ότι θέλει (να το αφήκεις, σάννα τζιαι εν δική σου η απόφαση ευθής εξ αρχής, το κοπελλούι έν έσιει γνώμη) τζιαι μόλις έρτει πίσω να σούσεις γή τζιαι ουρανό να το βάλεις στην κυβέρνηση ή στην τράπεζα. Έστω τζιαι αν τζείνο που εσπούδασε έν έσιει καμία σχέση με τζείνο που θα κάμνει εν τέλει.

Ούλλοι θέλουμε το καλό τον κοπελλουθκίων μας. Ούλλοι θέλουν τα κοπελλούθκια τούς να μεν περάσουν δύσκολα χρόνια. Ειδικά οι γονιοί της δικής μου γενίας που επεράσαν φτώχεια τζιαι πόλεμο.

Απλά με τούτη τη λογική, καταλήγουμε να είμαστε μια χώρα που κάμνουμε ούλλοι λλίο πολλά το ίδιο πράμα. Καταλήγουμε να είμαστε μια χώρα στην οποία ούλλοι ανταγωνίζουνται για να βολευτούν σε πολλά λλίες θέσεις τζιαι αφιερώνουν την ζωή τους στο να το καταφέρουν. Για αυτό ακριβώς το λόγο, οι πλείστοι που φεύκουν στο εξωτερικό διαπρέπουν σε πολλά τζιαι διάφορα επαγγέλματα.

Για χρόνια το μοναδικό, αναγνωρισμένο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης στην Κύπρο, ήταν το πανεπιστήμιο Κύπρου. Έτσι, για να είσαι αναγνωρισμένος επαγγελματίας, έπρεπε είτε να σπουδάσεις στο εξωτερικό είτε στους λιγοστούς κλάδους του πανεπιστημίου.

Θέλω να καταλήξω στο ότι, σαν γονείς, πρέπει να βοηθούμε τα παιδία μας να αντιλαμβάνουνται τις ικανότητες τους τζιαι να τα προωθούμε να κάμνουν πράματα στα οποία θα είναι πάνω που ούλλα ευτιχησμένοι αλλα τζιαι ικανοί να τα κάμνουν.

Σαν κοινωνία που την άλλη, πρέπει να δημιουργήσουμε τες βάσεις αλλα τζιαι τες επιλογές για τις μελλοντικές γενίες να σπουδάσουν τζιαι να εξασκήσουν επαγγέλματα που θα τους κάμουν ευτηχισμένους σαν ανθρώπους τζιαι πετυχημένους σαν επαγγελματίες.

Έννεν λογικό κάποιος νέος, να σπουδάζει με μάστερ στην ρομποτική σε ένα που τα καλύτερα πανεπιστήμια της Αγγλίας τζιαι να έρκεται στην Κύπρο για να δουλέψει γραφέας στην υδατοπρομήθεια.

Η γενία μου έχασε τη σειρά της. Ας ελπίσουμε ότι εμείς εννα θωρούμε ποιό μπροστά σαν γονίοι τζιαι η κοινωνία που εννα ζήσουν τα παιδία μας, να εν μια κοινωνία που εννα τους διά επιλογές τζιαι όι να τα περιορίζει.

Σκεφτείτε το εξής πείραμα.

Ένα δωμάτιο.

Στην μέση του δωματίου κρέμμεται που το ταβάνι, μια μπανάνα. Κάτω που την μπανάνα υπάρχει μια στημένη σκάλα.

Στο δωμάτιο βάλλουμε 10 πίθηκους.

Η φυσική εξέλιξη είναι το ότι οι πίθηκοι θα δούν την μπανάνα τζιαι σε κάποια φάση θα προσπαθήσουν την φτάσουν, ανεβαίνοντας στην σκάλα.

Όποτε προσπαθήσει ένας πίθηκος να φτάσει την μπανάνα εμείς βρέχουμε τον με μια μανίκα με πιεσμένο παγωμένο νερό, αποθαρρύνοντας τον.

Με τούτη τη λογική, σε κάποια φάση οι πίθηκοι θα σταματήσουν να προσπαθούν επειδή εννα συνδέσουν την μπανάνα με την ψυχρολουσία.

Αντικαθιστούμε τον ένα πίθηκο, με κάποιον άλλο ο οποίος εν ξέρει την υπόθεση με την μπανάνα τζιαι την ψυχρολουσία.

Οπόταν, μόλις βλέπει την μπανάνα να κρέμμεται τζιαι κανένα να μεν προσπαθεί να την πίασει, αποφασίζει να φκεί για να την πίασει.

Οι υπόλοιποι πίθηκοι ξεκινούν να φωνάζουν τζιαι να τον αποθαρρύνουν επειδή τζίνοι επάθαν την πρίν.

Έτσι τζίνος, χωρίς να ξέρει τον λόγο, αποφασίζει να μεν ανεβεί να πίασει την μπανάνα.

Σιγά, σιγά αντικαθιστούμε ένα, ένα τους πιθήκους, με καινούργιους πιθήκους που εν ξέρουν την αρχική κατάσταση με την μπανάνα.

Λογικά σε κάποια φάση, θα έχουμε ένα κοπάδι με πιθήκους, που θα θωρούν την μπανάνα, αλλα εν θα πιέννουν να την πίαν, χωρίς να ξέρουν τον λόγο.

Έτσι νίωθω ότι έγινε τζιαι στην Κύπρο σε σχέση με το εθνικό πρόβλημα.

Με την διαφορά ότι η πρώτη γενία των πιθήκων εν ακόμα (μερικώς) ζωντανή.

Υπήρξαν πολλά προβλήματα κάποτε, ανθρώποι τζιαι που τες δύο πλευρές επροσπαθήσαν να ζήσουν ειρηνικά, να εύρουν μια λύση, να συνεργαστούν. Για διάφορους λόγους εν τα εκαταφέραν.

Είτε επειδή θα τους εκατηγορούσαν για προδότες, είτε μπορεί να ερισκάραν την ζωή τους, είτε απλά επειδή οι ατμόσφαιρα τζιαι η καταστάσεις εν επιτρέπαν μια ειρηνική συμβίωση.

Έτσι σήμερα, είμαστε μια χώρα γεμάτη “πιθήκους”, τζιαι που τες δύο πλευρές. Μες την μέση του δωματίου, κρέμμεται μια “μπανάνα” που εν η ειρήνη τζιαι η ευημερία του νησιού.

Ούλλοι καθούμαστε που κάτω τζιαι θωρούμεν την. Οι παραπάνω εν δοκιμάζουν καν να την αγγίξουν, να την δοκιμάσουν, χωρίς να ξέρουν τον λόγο. Έτσι τους εμάθαν οι προηγούμενες γενίες.

Όσοι δε αντιδράσουν τζιαι διερωτηθούν, γιατί εν τζιαμέ η “μπανάνα” τζιαι εν την κατεβάζει κανένας, τζιαι δοκιμάσουν να την φτάσουν, αμέσως οι υπόλοιποι “πίθηκοι” φωνάζουν τζιαι αποθαρρύνουν τον.

Το ερώτημα είναι, εννα βρεθεί ποττέ ένας πίθηκος να κατεβάσει την “μπανάνα”, να την δοκιμάσουμε ούλλοι να δούμε αν μας αρέσει, οξά εννα καθούμαστε με τα σίερκα δεμμένα τζιαι να την καρτερούμε είτε να ππέσει, είτε να σαπίσει τζιαι να μέν τρώετε;

(…) Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό “τί” καί τό “έ”
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά (…)

(…) Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα (…)

(…) Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει — ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς…