Ιστοριες της Νεας Ληδρας

Author: Joshoua

  • Τα θρησκευτικά.

    Εν είμαστε ούλλοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Κάποιοι που μας εννεν καν Χριστιανοί τζιαι κάποιοι εν απλά άθεοι.

    Συνταγματικά έχουμε το δικαίωμα να πιστεύκουμε σε ότι θέλουμε ή να μεν πιστεύκουμε καθόλου. Έχουμε επίσης, καλώς ή κακώς, το δικαίωμα να μεγαλώνουμε τα παιθκία μας με βάση τις προσωπικές μας αντιλήψεις τζιαι να τους μεταδίδουμε την κοσμοθεωρία μας, βασισμένοι στις εμπειρίες τζιαι τα βιώματα μας. Κάποιοι πρέπει να χωνέψουν επιτέλους ότι, δεν είμαστε Ελληνορθόδοξο Χριστιανικό έθνος τζιαι ότι δεν έχουν το δικαίωμα να μας επιβάλλουν την θρησκεία τους τζιαι τες πεποιθήσεις τους, είτε που μέσα που την κοινωνικο-πολιτική ζωή του τόπου είτε που μέσα που τα σχολεία.

    Με βάση ποιού νόμου, τα σχολεία έχουν μες τες τάξεις εικόνες τζιαι σταυρούς τζιαι σύμβολα του Χριστιανισμού;

    Στα σχολεία πλέον φοιτούν μαθητές που διάφορες τζιαι διαφορετικές θρησκείες. Με τούτη τη λογική, γιατί να μεν υπάρχουν σύμβολα που ούλλες τες θρησκείες, για να ικανοποιούνται ούλλες οι θεωρείες.

    Με βάση ποιού νόμου επίσης, στα σχολεία έρκουνται παπάες για να εξομολογήσουν τα μωρά;

    Σίουρα θα πείτε, εν τζιαι αναγκάζει κανένας τα μωρά να εξομολογούνται.

    Άμα πίαννεις ένα κοπελλούι 12-13 χρονών, γεμώννεις το τύψεις για ούλλα όσα κάμνει τζιαι μετά λαλείς του ότι η λύση είναι να εξομολογηθεί, τότε ποίες επιλογές του διάς; Επίσης, το να αρνηθεί κάποιος να εξομολογηθεί, συνεπάγεται στο ότι θα στιγματιστεί τζιαι θα δακτυλοδείχνεται που ούλλο το σχολείο τζιαι τους καθηγητές.

    Γιατί πρέπει τα κοπελλούθκια να πηαίνουν εκκλησία με το σχολείο τους τζιαι γιατί πρέπει κάθε πρωί να κάμνουν προσευχή πριν να ξεκινήσουν το μάθημα;

    Σε γενικές γραμμές, γιατί νεκατόννεται η θρησκεία με την μάθηση!

    Όποιος θέλει να εξομολογήσει ή να πάρει το κοπελλούι του εκκλησία, μπορεί να το κάμει τζιαι μόνος του, σωστά;

    Τούτα ούλλα εν πρακτικές τες οποίες επέβαλε η εκκλησία στον κόσμο για να μπορεί να τον ελέγχει σε ούλλη του τη ζωή. Τούτες οι μεθόδοι συμβάλλουν στο να μεν αμφισβητούμε την εκκλησία σε οτιδήποτε κάμει τζιαι πεί. Γιαυτό τζιαι οι παραπάνω δεν ασχολούνται με το ότι η εκκλησία της Κύπρου εν ο μεγαλύτερος επιχειρηματίας τζιαι ότι αντι να χτίζει νοσοκομεία τζιαι κλινικές αποκατάστασης, κτίζει μόλλ τζιαι ξενοδοχεία.

    Για μένα η εκκλησία, όπου ενεκατώθηκε έκαμε ζημιά τζιαι δεν πρέπει να έσιει έλεγχο ούτε τζιαι ρόλο σε οτιδήποτε άλλο, εκτός που τα παναύρκα τζιαι τα εξαπτέρυγα της.

    Τζιαι όι, εν συγχήζω την εκκλησία με την θρησκεία. Η εκκλησία θέλει να φαίνεται ότι εν ο εκπρόσωπος του θεού στην γή τζιαι ότι, ότι κάμνει εν θέλημα του κυρίου τζιαι αν την αμφισβητήσουμε εννα πάμε ούλλοι στην κόλαση. Τούτο κάμνει το μέσα που τες θρησκευτικές διδαχές.

    Ναι λοιπόν, κάποιοι που εμάς εν γουστάρουμε να σωθούμε τζιαι σε κάποιους που εμάς δεν αρέσκουν οι σωτήρες. Πλέον εν τζιαι νόμος της Ευρωπαικής Ένωσης τζιαι επειδή επελλάνετε μας ότι πρέπει να γίνουμε Ευρωπαίοι, σεβαστείτε το δικαίωμα μας να αναγίωννουμε τα κοπελλούθκια μας όπως θέλουμε.

    Ακόμα τζιαι το δικαίωμα της σωτηρίας της ψυχής, εν προσωπικό τζιαι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός μας ξεχωριστά.

    Ο Χριστός είπεν το καθαρά. Όποιος θέλει, πίσω μου ας έλθει. Όποιος έν θέλει γούστο του τζιαι καππέλο του τζιαι αναλαμβάνει τες ευθήνες του.

  • Οι ψυχικά ασθενείς στα ΜΜΕ

    Εδιάβαζα τις προάλλες, σε μια ξένη εφημερίδα, για ένα έγκλημα που εδιέπραξε ένας, μέχρι την στιγμή του εγκλήματος, φιλήσυχος πολίτης. Ο άνθρωπος τούτος, σύμφωνα με το άρθρο, έν είσιεν πρόβλημα με κανένα, ούλλοι αγαπούσαν τον τζιαι ούλλοι είχαν απορία τί τον ώθησε βλάψει κάποιον συνάνθρωπο του.

    Στο τέλος του άρθρου, ο δημοσιογράφος εφρόντισε να μας καθυσηχάσει με λέγωντας ότι ο άνθρωπος τούτος πιθανόν να είσιεν ψυχολογικά προβλήματα, αφού επαρακολουθούσεν τον ψυχολόγος το τελευταίο διάστημα.

    Το άρθρο τούτο έβαλε με να σκεφτώ, το κατα πόσο η αντιμετώπιση μας προς τους ψυχικά ασθενείς, επηρεάζεται που τα ΜΜΕ.

    Το έγκλημα που μόνο του, εν μια πολλά σοβαρή είδηση, ειδικά σε μια μικρή κοινωνία όπως την δική μας. Η φυσική αντίδραση μας σαν αναγνώστες της είδησης είναι να αναζητήσουμε τους λόγους που οδήγησαν στο έγκλημα.

    Ο λόγος που το κάμνουμε τούτο εν πολλά απλός. Χρειαζούμαστε μια επιβεβαίωση ότι ο κόσμος μας εν όπως τον αντιλαμβανούμαστε, δηλαδή ότι ούλλα λειτουργούν πάνω σε μια πολλά λογική τζιαι αναμενώμενη τροχιά. Κατ’ επέκταση κάμνει μας να νίωθουμε καλύτερα, αν ξέρουμε ότι ο ένοχος εν κάποιος σεσιμασμένος εγκληματίας ή ακόμα καλύτερα κάποιος ψυχασθενής.

    Ο εγκέφαλος μας, κάμνει την σύνδεση ότι, για να διαπράξεις κάποιο έγκλημα, πρέπει να είσαι είτε εγκληματίας με διαταραγμένη προσωπικότητα ή κάποιος ψυχικά ασθενής που εν έσιεις αντίληψη της πραγματικότητας. Έτσι επαναπαύεται στην ιδέα του ότι, οι κανονικοί ανθρώποι εν διαπράττουν εγκλήματα τζιαι υποσυνείδητα πιστεύκει ότι άμα εξαλιφτούν οι εγκληματίες τζιαι οι ψυχασθενείς, ο κόσμος μας εννα μετατραπεί σε παράδεισο.

    Τούτον ούλλο τον σιδηρόδρομο των σκέψεων, εν τον κάμνουμε με την θέληση μας. Απλά έτσι δουλεύκει ο εγκέφαλος μας, έτσι επηρεάζεται που το τι ακούει τζιαι το τί βλέπει.

    Τζείνο που με προβληματίζει έννεν το κατα πόσο οι περισσότεροι εγκληματίες εν ψυχασθενείς. Προβληματίζει με η αντιμετώπιση μας προς τους ψυχικά ασθενείς σαν κοινωνία.

    Κατ’αρχήν άμα μιλώ για ψυχικά ασθενείς, εν αναφέρουμε στους ανθρώπους με νοητική υστέρηση. Αναφέρουμε σε τζείνους με διαταραγμένη προσωπικότητα, στους σχιζοφρενείς, στους μανιοκαταθλιπτικούς κ.λ.π.

    Επειδή, θεωρούμε ότι τούτοι οι ανθρώποι εν επικύνδινοι, σαν κοινωνία, αντιμετωπίζουμε τους κατ’ αρχάς με φόβο τζιαι κατα επέκταση με αδιαφορία. Εν μας κόφτει δηλαδή, πως εκαταλήξαν δαμέ τούτοι οι άνθρωποι, αν μπορούν να γίνουν καλά τζιαι αν μπορούν να ενταχθούν ξανά στην κοινώνια μας.

    Έτσι απομονώνουμε τους, ως επι το πλείστον αποφεύγουμε τους τζιαι κοροιδεύκουμεν τους, τζιαι έτσι αποκλείουμεν τους παραπάνω που την κοινωνία μας τζιαι επιδυνώνουμε την κατάσταση τους.

    Τέλος τζείνο που εν μπορούμε να αντιληφθούμε εν ότι, κανένας εν γεννίεται εγκληματίας τζιαι ψυχικά ασθενής. Μετατρέπεσε σε κάτι τέτοιο, είτε που τα βιώματα σου, είτε που τες συνθήκες διαβίωσης τζιαι το περιβάλλον σου.

    Υποστηρίζω δηλαδή ότι, πρέπει σαν κοινωνία να ευαισθητοποιηθούμε παραπάνω στο θέμα αντιμετώπισης των ψυχικά ασθενών τζιαι να ξεκινήσουμε να δεχούμαστε ότι εν ανθρώποι σαν εμάς, που έχουν ανάγκη που την βοήθεια μας τζιαι την κατανόηση μας.

    Πιστεύκω ότι οι πιθανότητες τους να διαπράξουν ένα έγκλημα, εν ίδιες με ούλλους του υπόλοιπους. Άμα οι περιστάσεις εν τέτοιες, εν πολλά εύκολο να γίνει το κακό.

    Όπως είπε τζιαι ο Τζόκερ, «Το μόνο που χρειάζεται, εν μια κακία στιγμή».

  • Το δυστύχημα

    Προχτές το μεσημέρι, οδηγούσα την μοτοσυκλέτα μου που τα φώτα του Μιλάνο με κατεύθηνση τα φώτα του Κύκκου.

    Πολλή κίνηση ως συνήθως τζιαι εκνευριστική ζέστη.

    Στα φώτα, στημένα σπιτούθκια του Ραδιομαραθώνιου. "Μόνο η αγάπη μπορεί".

    Νεαροί με πορτοκαλιές φανέλες, κρατώντας μπλοκ με λαχνούς, απαλλάσσουν τον καθένα μας που τες τύψεις του ότι, δεν φακκούμε πενία για το ποιός ζει τζιαι ποιός πεθανίσκει δίπλα μας. Το βάλσαμο στην συνείδηση μας.

    Ούλλοι ανοίαν το παράθυρο να γοράσουν λαχνό, να προσφέρουν για τον συνάνθρωπο τους τζιαι στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ένα ποδήλατο πεσμένο στην άσφαλτο, ένας χαμένος γέρος ξυπόλυτος τζιαι ένα αυτοκίνητο σταματημένο λλίο πιο πίσω του.

    Στο έδαφος, πεταμένα δίπλα που το ποδήλατο, διάφορα αντικείμενα. Ένας κκεσές του γιαουρτιού, λλία κομμάτια αντίδωρο της εκκλησίας, μια σακούλα πλαστική με κονσέρβα τόνο τζιαι ντομάτες τζιαι άλλα πολλά.

    Εκατάλαβα ότι κάτι έγινε τζιαι εσταμάτησα. Επήα κοντά στον γέρο. "Θείε είσαι καλά;" ερώτησα τον. Χαμένος ο γέρος απαντά μου "Εκτύπησε μου ένας με το αυτοκίνητο τζιαι έφυε". Ο γέρος εν ήξερε πού ήταν, τί έγινε καλά, καλά. Εν ήξερε τί να πρωτοκάμει, να μαζέψει τα πράματα του που σκορπίστηκαν σε ολόκληρο τον δρόμο, το ποδήλατο του που σχεδόν εδιαλύθηκε, τα παπούτσια του, να κάτσει να δει τις πληγές του, να γυρέψει να καταλάβει ποιός του εκτύπησε.

    Πίσω του ήταν σταματημένο ένα αυτοκίνητο. Εκόντεψα του τζιαι έσιυψα να μιλήσω με τον οδηγό. Ο οδηγός, ένας ανάπηρος με αναπνευστήρα σε κατάσταση σοκ. Άρκεψα να τηλεφωνώ αστυνομία, τίποτε. Εδοκίμασα το νοσοκομείο, ξανά τίποτε. Ο κόσμος επερνούσε που την απέναντι πλευρά, επροσπερνούσε που την δική μας πλευρά τζιαι η μόνη του αντίδραση ήταν να γυρίσει να μας δει με περιέργεια.

    Έβαλα τον γέρο τζιαι έκατσε στο πεζοδρόμιο τζιαι εμάζεψα τα πράματα του που το έδαφος. Λαλώ του "Θείε έσιεις κανένα να πιάσω να έρτει να δαμέ;" έδωσε μου το τηλέφωνο κάποιου φίλου του που δουλέφκει μαζί του στην Αρχιεπισκοπή. Ο "φίλος" του γέρου ενημέρωσε με ότι έσιει δουλεία τζιαι ότι "έννα δει" αν θα έρτει. Έκλεισε μου το. Τελικά έδωσε μου το τηλέφωνο της αδερφότεχνης του η οποία έπιασε ασθενοφόρο τζιαι εξεκίνησε να έρτει στην σκηνή.

    Επήα στο αυτοκίνητο του ανάπηρου, ο άνθρωπος ήταν να πεθάνει που το άγχος του. Απολογήθηκε χίλιες φορές, έδωσε μου το τηλέφωνο του, της ασφάλειας του, υπόγραψε μου χαρτί ότι παραδέχεται ότι έφταιε για το δυστύχημα τζιαι ότι θα επλέρωνε ούλλα τα έξοδα του γέρου.

    Μόλις ηρεμήσαν τζιαι οι δύο, εσταμάτησε ένας αστυνομικός να δει τι εσυνέβηκε (ναι έσιει τζιαι καλούς μπάτσους). Έφτασε τζιαι η άμπουλα (ομολογώ σε ελάχιστο χρόνο) τζιαι μετά που λλίο η αρφότεχνη του παππού. Έδωκα τους τα στοιχεία μου, εβεβαιώθηκα ότι ήταν όλα υπό έλεγχο τζιαι ετράβησα τον δρόμο μου.

    Εγώ εν εγόρασα λαχνό του Ραδιομαραθώνιου. Αφιέρωσα όμως μισή ώρα που την ζωή μου να βοηθήσω ένα ανάπηρο τζιαι ένα γέρο που είχαν δυστύχημα.

    Λυπούμαι που έσιει κόσμο που πραγματικά πιστεύκει ότι η καλοσύνη τζιαι ανθρωπιά, μετρούνται με το πόσα χαρτούθκια εννα γοράσεις, μια φορά τον χρόνο.

  • Η ανεράδα

    Εκάθετουν χαμέ, μπροστά που το στρώμα στο πάτωμα. Το κρεβάτι της. Πάντα ελάλε ότι τα κρεβάτια εν πολλά ψηλά, τζιαι καθόλου συναρπαστικά. Το στρώμα στο πάτωμα μοιάζει πιο ελεύθερο. Έστω τζιαι αν ήταν κρυάδα άμα εξάπλωνες πάνω. Έστω τζιαι αν ήταν εύκολος στόχος για τις κατσαρίδες που τόσο εμισούσε.

    Τζείνη, ακουμπισμένη στην ανοιχτή πόρτα. Στην μικρή βεράντα με τον κάλαθο των σκουπιδιών τζιαι το τασάκι με τα ξεραμένα αποτσίγαρα. Ο ήλιος είσιεν δύσει που ώρα τζιαι κάτω που το μικρό διαμέρισμα, η Λευκωσία απλώνετουν σαν πάπλωμα κεντημένο με μικρά φωτάκια.

    Τζιαι τζείνου άρεσκεν του να στέκεται τζιαμέ. Άμα είσιεν αέρα, ένιωθε ότι εμπορούσε να ανοίξει τα χέρια τζιαι να πετάσει, να τον πάρει το ρεύμα τζιαι να ταξιδέψει πάνω που τα φώτα.

    Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο. Ακόμα εν είσιεν προλάβει να σβήσει το προηγούμενο. Μια συνήθεια που είσιεν με το κάπνισμα. Να καπνίζει τα τσιγάρα μισά τζιαι να τα σβήνει. Εν την ερώτησε ποττέ γιατί. Ήταν σίουρος όμως ότι η απάντηση θα ήταν βγαλμένη που παραμύθι. Όπως ούλλες της οι απαντήσεις.

    Να ισορροπούν στην μέση πραγματικότητας τζιαι ονείρου. Όπως μια νεράιδα που αποφάσισε να φκάλει το φόρεμα της τζιαι να φορέσει τζίν τζιαι στενό μπλουζάκι.

    Τα χρώματα της παρανοϊκά, αταίριαστα. Τζιαι η αύρα της, μαγική. Σαν το αερικό. Να τον μαγεύκει, να τον συνεπαίρνει. Όπως το ρεύμα, να τον πιάνει που τους ώμους, να κατευθύνεται προς τα γόνατα του τζιαι να του τα κόφκει. Τζι’ άλλες φορές να τον σηκώνει που χαμέ τζιαι να τον κατευθύνει μακριά που την πραγματικότητα.

    Έμοιαζε να αναδύεται μέσα που τον καπνό. Μια σκοτεινή Αφροδίτη. Σαν τον άγγελο που έκοψε τα φτερά του. Λυπημένος αλλά την ίδια ώρα τόσο όμορφος.

    Τα μάθκια της εγεμώσαν. Κάθε φορά που έκλαιε, ήταν σάννα τζιαι κάποιος επλήγωνε κάθε πράγμα όμορφο στον κόσμο. Σάννα τζιαι εμπήαν του μασίερι.

    Σιωπηλά τα δάκρυα ετρέχαν που τα μάθκια της. Έτσι έκλαιε, χωρίς λυγμούς. Ούλλο της το πρόσωπο εμετατρέπετουν σε μια μεγάλη, μαύρη πεδιάδα. Τζιαι τα μελιά της μάτια, θκύο πηγές, που τρέχουν ασταμάτητα νερό.

    Εσκέφτετουν ότι εν είδε ποττέ του κάτι πιο λυπητερό. Σάννα τζιαι ούλλα τα μαράζια του κόσμου, εκουβαρώνναν μες την καρδία της. Τζιαι τζείνη έσφιγγε τα μέσα της.

    Χωρίς λυγμούς. Σαν πίνακας της αναγέννησης. Χρωματιστός, σιωπηλός, θλιμμένος.

    Εσηκώθηκε πάνω τζιαι ακούμπησε την στον λαιμό. Εχάιδεψε τα μαλλιά της τζιαι εφίλησε την στα μάτια.

    Με την αλμύρα του προσώπου της στο στόμα του. Εγύρισε την πλάτη του τζιαι άνοιξε την πόρτα. Φεύγοντας είπε της “Οι νεράιδες εννεν για τους θνητούς”. Κατεβαίνοντας τες σκάλες, εσταμάτησε στην μέση. Έκατσε σε ένα σκαλί τζιαι έκλαψε με λυγμούς.

    Όϊ όπως κλαίν οι ανεράδες.

  • Δεν νιώθω πιον Κυπραίος (Aceras Anthropophorum)

    …Ανίκανοι να αποφασίσετε τι εθνικήν πορείαν θέλετε για τον τόπον πον να αφήκετε στα παιθκιά σας,

    ανίκανοι να κάμετε μιαν διοίκησην που να μήν τρώει ή να σπαταλά τα μισά πριν να κάμει μιαν δημόσιαν δαπάνην,

    ανίκανοι να διοικήσετε χωρίς βίαν, χωρίς αδικίαν,

    ανίκανοι να αναγιώσετε τα παιθκιά σας με το μέτρον, ανίκανοι να περιθάλψετε τους αρρώστους σας,

    ανίκανοι να δώκετε μιαν αξιοπρεπή στέγην τζιαι ζωήν στα μωρά σας τα ανάπηρα, τα καθυστερημένα τα αυτίστικά,

    ανίκανοι να κρατήσετε με αξιοπρέπειαν τους εγγληματίες που παράγει η βία τζιαι η βρώμα της κοινωνίας σας,

    ανίκανοι να διαχειριστείτε τον ναρκισσισμό σας, το εγώ σας, την επιδειξιομανία σας,

    ανίκανοι να εκτιμήσετε την ζωή τζιαι το ζωντανόν,

    νάγωγοι που δεν σέβεσται με φύσην, με νόμους, με θεούς με αθρώπους,

    αγεωμέτρητοι που δεν ξέρετε να λοαρκάσετε ούτε καν πόσον νερόν σας έμεινεν να φκάλεται τον χρόνον τζιαι μεινήσκετε άλουτοι, άξεστοι που ξητιμάζετε τον κόσμον τον ξένον λες τζιαι εν δούλοι σας,

    γαουρόσποροι που επήρατε την ράτσαν σας για πριγκηπικήν τζιαι υποτιμάτε τους φτωχούς, τους αρκάτες, τους αδύνατους, κοτσιρόσσιύλλοι που δεν σέβεσται τους γονιούς σας ή τα παιθκιά σας….

    Ολόκληρο Δαμε