Ιστοριες της Νεας Ληδρας

Author: Joshoua

  • Το αυτοκίνητο

    Έχω ένα αυτοκίνητο του οποίου έκοψα 30000 χιλιόμετρα, που τον Δεκέμβρη του 2005 που το αγόρασα. Η δουλεία μου εν στην άλλη μεριά της Λευκωσίας, σε σχέση με το σπίτι μου. Το πρωί, είναι μαρτύριο να προσπαθώ να διασχίσω την πρωτεύουσα μέσα στο κινητό μου κλουβί.

    Έτσι λοιπόν προτιμώ να οδηγώ την μοτορούα μου.

    Προχτές όμως, είπα ότι εν κρίμα να έχω το αυτοκίνητο να κάθεται. Γιαυτό αποφάσισα να το οδηγήσω για να πάω δουλεία το πρωί τζιαι παράλληλα να το πλύνω τζίολας. Είσιεν συνάξει τόσο χώμα πάνω, που αν εφύτευκες γιασεμί είσιεν να πολύσει.

    Εσηκώθηκα το πρωί, κανένα εικοσάλεπτο πιο νωρίς τζιαι ετοιμάστηκα για την μισάωρη διαδρομή που με επερίμενε. Τα μάθκια μου μισάνοιχτα, ο νους μου μισός στο κρεβάτι μισός στο αυτοκίνητο, τα τζάμια του αυτοκινήτου θολά, λλίο το ένα, λλίο το άλλο, όπως έβαλλα πισινή να ξεπαρκάρω έδωκα πας την πόρτα κάποιου BMW.

    Κατεβαίνω κάτω να ελέγξω την ζημία. Το δικό μου εν έπαθε τίποτε που να μεν εδιωρθώνετουν με ένα τεκάλεμιτ. Η πόρτα του BMW σίουρα εννα θέλει ισιωτή για να σαστεί.

    Εκοντοστάθηκα στην μέση του δρόμου να γυρέψω, μπας τζιαι έσιει κανένα πλάσμα να ρωτήσω ποιού εν το αυτοκίνητο. Που να βρεθεί πλάσμα έτσι ώρα όμως.

    Σίουρα εν με είσιεν δει κανένας. Εμπορούσα να μεν πω κανενού τίποτε τζιαι να φκω κούππα, άπαννη.

    Η αλήθεια εν ότι εσκέφτηκα το. Εν με κανούν τα έξοδα μου, να βουρώ να σάζω τζιαι τες πόρτες του BMW;

    “Εννα ασχοληθώ με το θέμα το απόγευμα που εννα σχολάσω” είπα, τζιαι εξεκίνησα για την δουλεία.

    Ούλλη μέρα, εν εμπορούσα να σκεφτώ τίποτε άλλο. Που την μια εσκέφτουμουν να παίξω πελλό, να μεν πω κανενού τίποτε. Εμένα εκτυπήσαν μου το αυτοκίνητο μου θκύο φορές τζιαι εν είρτε ποττέ κανένας να μου πει “Φίλε μου φταίω, έλα να σου το σάσω”.

    Εξάλλου για να κραεί BMW ο παρέας, μάλλον πλερώνει τζιαι φουλ ασφάλεια, οπόταν εν καλυμμένος, εν υπάρχει λόγος να ανησυχώ. Για να επιβιώσεις σήμερα πρέπει να πατάς επί πτωμάτων. Σαν μεν το βάλει τζιαμέ το αυτοκίνητο του, έξω που το σπίτι μου.

    Την νύχτα που εσχόλασα, εμπήκα σπίτι, έγραψα μια σημείωση στην οποία ομολογούσα το “έγκλημα” μου τζιαι εφκήκα στην γειτονία. Το αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο λλίο πάρακατω, έτσι υπολόγισα ότι ο άνθρωπος που το έσιει μινήσκει στην πολυκατοικία δίπλα μου. Έβαλα του τη σημείωση στο τζάμι τζιαι έφυα.

    Λλίο πιο μετά ετηλεφώνησε μου. Ευχαρίστησε με εκατό φορές, για την τιμιότητα μου τζιαι την ειλικρίνεια μου τζιαι εφέρτηκε μου πολλά ευγενικά. Απολογήθηκα τζιαι εγώ για την ταλαιπωρία τζιαι εκανονίσαμε να τηλεφωνηθούμε την επομένη για τα περαιτέρω.

    Ένιωσα πολλά καλύτερα με τον εαυτό μου. Ανάλαβα τες εύθηνες μου τζιαι εφέρτηκα σε κάποιο συνάνθρωπο μου, που όπως εννα έθελα εγώ να μου φερτούν αν ήμουν στην θέση του. Είχα επιλογή τζιαι εθκίαλεξα τον δρόμο που εθεώρησα σωστό.

    Ο Γκάντι κάποτε είπε “Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο”. Έστω τζιαι για λλίο, έγινα.

  • Sooner or later people..

    Got sun in my face, sleeping rough on the road.
    I’ll tell you all about it, when I get home.

     

  • Εδώ

    Εδώ, οι μέρες ταξιδεύουν σαν χελώνες νεκρές..

    και ‘γω τρικλίζοντας τις ακολουθώ.

    Εδώ, οι σκέψεις ζωντανεύουνε, ναύαγια, πυρκαγιές.

    Καίγομ’ ολόκληρος, εδώ και ξανασβήνω, εδώ..

  • Το μίσος

    Το 1996 στην Δερύνεια, μια ομάδα Τούρκων (οι πολιτικά ορθοί χαρακτηρισμοί εν περιττοί στην προκειμένη περίπτωση) ήβραν ένα Κυπραίο, εγκλωβισμένο μέσα σε ένα συρματόπλεγμα. Επειδή για τους Τούρκους, Έλληνας ίσων εχθρός, εδώκαν του τόσο ξύλο που κυριολεκτικά εσκοτώσαν τον.

    Εγώ ήμουν 16 χρονών. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα να φκάιννει τόση βία τζιαι τόσο μίσος. Σιγά, σιγά όμως, άρκεψα να καταλαβαίνω ότι, το μίσος φυτεύκεται μες τες ψυσίες των ανθρώπων που τον τζιαιρό που εν μωρά. Όπως την βασιλιτζία. Τζιαι άμα το περιποιέσαι τζιαι ποτίζεις το σωστά τζιαι συχνά, πολίει, τζιαι απλώνει κλωνιά τζιαι φύλλα τζιαι τυλίει ούλλες τες αισθήσεις τζιαι τα συναισθήματα. Συμπεριλαμβανομένης, της λογικής, της συμπόνιας, της κατανόησης, της αντίληψης, του οίκτου.

    Οι βρωμότουρτζιοι, ελαλούσαμε, ποιός δέρνει ένα αβοήθητο άνθρωπο μέχρι θανάτου;

    Προχτές είδαμε το ζωντανά στο Νουέβο Κάμπο. Οι Ομονοιάτες, να δέρνουν ένα Αποελλίστα, με τα ρόπαλα του μπέιζμπολ τζιαι με ότι άλλο εβρίσκαν μπροστά τους. Τι διαφορά έχουν τούτοι οι άνθρωποι που τους Τούρκους που έδερναν τον Ισαάκ στην Δερύνεια το ’96; Η μάλλον, καλύτερα, τι ομοιότητα έχουν; Είναι ούλλοι τους χτηνά. Έχουν το διανοητικό πηλίκο τζιαι την συναισθηματική ικανότητα ενός αρνιού.

    Τα χτηνά εν άκακα τζιαι εν θα πειράξουν κανένα εκτός τζιαι αν νιώσουν ότι κινδυνεύκει η ζωή τους. Τούτοι όμως δέρνουνται όπου φτάσουν, όπου βρεθούν τζιαι εν επικίνδυνοι για ούλλους μας.

    Ποιός φταίει όμως τζιαι ποιά εν η λύση;

    Η λύση κατ’ αρχάς δεν είναι η υπερβολική αστυνόμευση. Σιγά να μεν δώκουμε αφορμή του κράτους να γεμώσει τον τόπο μπάτσους τζιαι να ταπανίαζουν όποιον φτάσουν. Δέτε την Ελλάδα που όποτε έσιει μάππα, η Αθήνα γίνεται εμπόλεμη ζώνη, γεμώνει κλούβες τζιαι μπάτσους με πανοπλίες.

    Εν δικαιολογώ τους φανατικούς οπαδούς, εν μπορώ όμως να τους επιρρίπτω ούλλη την εύθηνη. Την πραγματική εύθηνη σε τούτα τα τριτοκοσμικά παρατράγουδα, έχουν την τα κόμματα τζιαι οι ομάδες.

    Οι ομάδες κομματικοποιούνται τζιαι κόμματα θέλουν τζιαι συνδέονται με συγκεκριμένες ομάδες. Διχάζουν τον κόσμο, φυτεύκουν το μίσος τζιαι διαιωνίζουν την αντιπαράθεση μεταξύ του λαού. Αριστεροί – δεξιοί, Ομονοιάτες – Αποελλίστες, Ανορθωσιάτες – Σαλαμιναίοι, Απολλωνίστες – Αελλίστες. Εν θα αναλύσω την κοινωνιολογία της πολιτικής, αλλά τα κόμματα συμφέρει τα να είμαστε διχασμένοι τζιαι να θεωρούμε κάποιες ομάδες ανθρώπων εχθρούς μας. Έτσι αναλαμβάνουν τον ρόλο του προστάτη τζιαι κρατούν τον κόσμο φοιτσιασμένο τζιαι κοντά τους.

    Που την άλλη οι εκπρόσωποι των ομάδων, αν είχαν ευκαιρία θα εδέρνουνταν τζιαι οι ίδιοι μεταξύ τους. Τα διοικητικά συμβούλια, οι προπονητές ακόμα τζιαι οι παίκτες κάποιες φορές, βρίζουνται τζιαι αλληλοκατηγορούνται. Οι ίδιοι εμφανίζονται σαν εχθροί, σαν εμπόλεμες δυνάμεις. Οπόταν τζιαι οι οπαδοί τους, έτσι τους αντιλαμβάνουνται τζιαι έτσι αντιδρούν. Σαν οργανωμένοι στρατοί των ομάδων.

    Η λύση είναι να καθοδηγηθούν με κάποιο τρόπο, οι φανατικοί οπαδοί των ομάδων, στο να καταλάβουν ότι, δεν έχουν λόγους ουσίας να μαλλώνουν. Τούτο μπορεί να γίνει μέσα που την σωστή παιδεία, που οργανωμένες εκστρατείες τζιαι τέλος (όσο λυπηρό τζιαι αν ακούεται) που τον αυστηρότερο έλεγχο των γηπέδων τζιαι την επιβολή αυστηρών ποινών στους οπαδούς τζιαι τες ομάδες.

    Γιατί εν γίνεται τούτο τόσα χρόνια;

    Απλούστατα, τα κόμματα, μέσα που το θέαμα, ελέγχουν τες μάζες. Την πολιτεία ελέγχουν την τα κόμματα τζιαι η πολιτεία δεν θα επιβάλει ποττέ νόμους που να βλάψουν τα συμφέροντα τζείνων που την ελέγχουν.

    Άμα ο "πρόεδρος όλων των Κυπρίων" πάει σε ματς της Ομόνοιας, σκεφτείτε που εφτάσαμε.

  • A present, dear Demetris..

    Ένας που τους πολλούς λόγους που το Κυπριακό παραμένει άλυτο μέχρι σήμερα, εν το ότι εν εμπιστευκούμαστε κανένα άλλο εκτός που τους εαυτούς μας. Ο ίδιος ο Χριστός να έρκετουν σαν ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό, εμείς θα του εβρίσκαμεν αίπην τζιαι θα τον ευκάλλαμε σκάρτο.

    Εγώ εν εκατάλαβα ακόμα τι προσόντα πρέπει να έσιει, τι παρελθόν τζιαι τι κριτήρια πρέπει να πληροί ένας άνθρωπος ή μια χώρα για να μας κάτσει καλά τζιαι να μεν παρεξηγούμε την κάθε κίνηση προς το μέρος μας.

    Ούλλοι οι απεσταλμένοι των Ηνωμένων Εθνών, ήταν τζιαι είναι, πιόνια των Άγγλο-Αμερικάνων, σύμμαχοι των Τούρκων τζιαι βαλμένοι να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία. Ούλλοι οι γενικοί γραμματείς των Ηνωμένων Εθνών το ίδιο τζιαι σιειρόττερα. Ούλλοι οι διπλωμάτες και δεν συμμαζεύεται, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ίδιο.

    Γενικά, όσοι τολμήσουν να μιλήσουν για λύση του Κυπριακού (προσοχή όχι για λύση με βάση οποιοδήποτε σχέδιο, γενικά για λύση του Κυπριακού) ολόισια φκαίννει κάποιος είτε που το ΔΗΚΟ είτε που την ΕΔΕΚ τζιαι αναθεματίζει των. Όποια χώρα πει την γνώμη της για το πρόβλημα, γίνεται το ίδιο. Βρίσκουν μια λέξη που εν τους αρέσκει τζιαι δημιουργούν καταστάσεις τζιαι προβλήματα.

    Ούλλα ξινίζουν, ούλλα βρωμούν, ούλλοι θέλουν το κακό μας, ούλλοι νεκατώννουνται μες τα πόθκια μας, αλλά τελικά, κανένας δεν ενδιαφέρεται για την λύση του Κυπριακού.

    Στην συνάντηση που είσιεν ο Δημήτρης μας με τον πρωθυπουργό της Αγγλίας, αναφέρτηκε ότι οι Εγγλέζοι εννα δώκουν πίσω ένα μεγάλο κομμάτι των βάσεων, αν λυθεί το Κυπριακό. Δηλαδή, ο Γκόρντον είπε του Δημήτρη "Demetris, εάν λύσετε το Κυπριακόν, we will give you back έναν μεγάλον κομμάτι των βάσεων, έτσι, δώρον που λλόου μας".

    Είβραν τρόπο που εσυνδέσαν τούτη την πρόταση, με το σχέδιο Ανάν τζιαι αρκέψαν σαλαβάτημα. Τζιαι πιέζουν μας για λύση, τζιαι εννα φέρουν πίσω το σχέδιο Ανάν, τζιαι να δούμε τί θέλουν.

    Φακκούν του παπά με τα πρόσφορα δηλαδή;

    Τι μας ενόχλησε που τούτη την δήλωση; Το ότι εννα μας δώκουν εδάφη πίσω; Το ότι θέλουν να λύσουμε το Κυπριακό;

    Ούτε πως να το λύσουμε μας είπαν, ούτε για το σχέδιο Ανάν μας είπαν. Είπαν μας λύστε το τζιαι εννα σας δώκουμε τζιαι εμείς κάτι τις.

    "Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες" τζιαι συμφωνώ, εν έρκουνται ούλλοι με αγνές προθέσεις τζιαι κανένας εν θα προθυμοποιηθεί να μας βοηθήσει αν δεν έσιει ανταλλάγματα ή αν δεν έσιει συμφέροντα.

    Πρέπει όμως να καταλάβουμε σε κάποια φάση, ότι τα συμφέροντα των άλλων δεν είναι απαραίτητα ενάντια στα δικά μας. Αν ανοίξουμε τα μάθκια μας τζιαι τα μυαλά μας, εννα μπορέσουμε να αντιληφθούμε πότε μια κίνηση εννα έσιει θετικό αντίκτυπο πάνω μας τζιαι πότε αρνητικό.

    Εσυνηθίσαμε να υποψιαζούμαστε τα πάντα τζιαι να απορρίπτουμε τα πάντα. Όχι ούλλοι, μόνο τζείνη η συγκεκριμένη μερίδα των πολιτικών που κάμνουν την ζημιά τα τελευταία 50 χρόνια.

    Κάποιες φορές, τα δώρα εν απλά δώρα τζιαι πρέπει να τα δεχούμαστε. Χωρίς παραπάνω ανάλυση. Χωρίς κινδυνολογίες.